Παλίνδρομο πάλι

 

399 993 pageviews

 

Παλίνδρομο είναι μία λέξη ή φράση, ένας αριθμός, ή κάποια άλλη ακολουθία συμβόλων που διαβάζεται το ίδιο προς τα πίσω και προς τα εμπρός, όπως οι λέξεις "ΑΝΝΑ", "madam", "racecar", η φράση "Νίψον ἀνομήματα μὴ μόναν ὄψιν", ή ο αριθμός 399993

fortunate to be alive

 

Every day, think as you wake up, today I am fortunate to be alive, I have a precious human life, I am not going to waste it. I am going to use all my energies to develop myself, to expand my heart out to others; to achieve enlightenment for the benefit of all beings. I am going to have kind thoughts towards others, I am not going to get angry or think badly about others. I am going to benefit others as much as I can.

Dalai Lama XIV

το μνήμα του Άγγλου ποιητή

 

Ο τάφος του Rupert Brooke στη Σκύρο

 

Το 1986 που πρωτοδιάβασα τους "Ρεμπέτες του ντουνιά" του Ντίνου Χριστιανόπουλου, δεν ήξερα ποιος ήταν αυτός ο "Άγγλος ποιητής". Το 2025 ήρθα στη Σκύρο και το είδα με τα μάτια μου. 

Το μικρό αυτοκινητάκι του φίλου μου αγκομαχούσε στον κακοτράχαλο δρόμο. Πηγαίναμε στο μνήμα του Άγγλου ποιητή, μα η ώρα περνούσε, η αναφορά δε βοηθούσε, ο ήλιος κόντευε να δύσει, κι ακόμη να φανεί ο μικρός ελαιώνας. Γεμάτοι θλίψη αποφασίσαμε να επιστρέψουμε στη Σκύρο και να το αφήσουμε γι’ άλλη φορά.

Είχε πιά σκοτεινιάσει για καλά, όταν στο δρόμο συναντήσαμε ένα ζευγαράκι, που γύριζε με μια μοτοσικλέτα. Εκείνος γύρω στα είκοσι πέντε, μελαχρινός, λαϊκό καμάκι, κι εκείνη γύρω στα είκοσι, ξανθιά, προφανώς ξένη. Είχανε πάει, φαίνεται, για τσαϊράδα, μα στην επιστροφή τους χάλασε το μηχανάκι, και τώρα ήτανε αναγκασμένοι να το σπρώχνουνε σιγά-σιγά-ξινά τους είχαν βγει τα ζαχαρώματα. Γεμάτος αγωνία μας σταμάτησε ο νεαρός και ρώτησε ευγενικά αν είχαμε κάποιο εργαλείο που του χρειάζονταν. Μα για κακή του τύχη δεν υπήρχε, ο νεαρός μαράθηκε, μας κακοφάνηκε και μας πού δε μπορούσαμε να βοηθήσουμε σε τίποτε. Η ξένη κάθονταν παράμερα και παρακολουθούσε, χωρίς να δείχνει πώς καταλαβαίνει. Μές στην αμηχανία μας ο νεαρός μας παρακάλεσε να πάρουμε μαζί μας την κοπέλα. Δεχτήκαμε μετά χαράς. Μά όταν πήγε και της το ‘πε, εκείνη άρχισε να ουρλιάζει «νό,νό,νό», και κόλλησε επάνω του σα στρείδι, και τον τραβούσε μακριά μας με μανία. Ήταν ολοφάνερο πώς προτιμούσε την ταλαιπωρία μαζί του παρά να χωριστεί από τον φίλο  της. Είδε κι απόειδε τότε εκείνος, κι έκανε νόημα να φύγουμε. Βάλαμε μπρός περίλυποι, αφήνοντάς τους μες στην ερημιά να σπρώχνουνε το χαλασμένο μηχανάκι.

«Πόση ώρα θέλουν ως τη Σκύρο;», ρώτησα μια στιγμή το φίλο μου. «Θα περπατάνε όλη τη νύχτα», μου απάντησε. Και ξαφνικά, χωρίς καλά να το καταλάβουμε, μας τύλιξε ο θαυμασμός για την κοπέλα.
Είχαμε χάσει το προσκύνημα της ποίησης, μά προσκυνήσαμε την ίδια την αγάπη. 

Ντίνος Χριστιανόπουλος, Στη Σκύρο (1982-1985)