Όλα τα πήρε το καλοκαίρι τ’ άγριο μαλλί σου στην τρικυμία το ραντεβού μας η ώρα μία. Όλα τα πήρε το καλοκαίρι τα μαύρα μάτια σου το μαντίλι την εκκλησούλα με το καντήλι. Όλα τα πήρε το καλοκαίρι κι εμάς τους δύο χέρι με χέρι.
Όλα τα πήρε το καλοκαίρι με τα μισόλογα τα σβησμένα τα καραβόπανα τα σχισμένα. Μες στις αφρόσκονες και τα φύκια όλα τα πήρε τα πήγε πέρα τους όρκους που έτρεμαν στον αέρα. Όλα τα πήρε το καλοκαίρι κι εμάς τους δύο χέρι με χέρι.
Why is the sea salty? Some say, because of the sharks' tears:
Video (Haifisch by Rammstein, 2010)
Und der Haifisch der hat Tränen Und die laufen vom Gesicht Doch der Haifisch lebt im Wasser So die Tränen sieht man nicht In der Tiefe ist es einsam Und so manche Zähre fließt Und so kommt es dass das Wasser In den Meeren salzig ist
However, despite the lyrical perception of Rammstein, the actual reason the sea is salty is because it is very old. Oceans on Earth have existed for a very long time; therefore lots of salts were added to the water at a time when gases and lava were spewing from increased volcanic activity. The carbon dioxide dissolved in water from the atmosphere forms weak carbonic acid which dissolves minerals. When these minerals dissolve, they form certain chemical compounds, such as sodium chloride, magnesium sulfate, potassium nitrate, and sodium bicarbonate, which make the water salty. While water evaporates from the ocean, the salt gets left behind. Also, rivers drain into the oceans, bringing in additional ions from rock that was eroded by rainwater and streams.
Most lakes tend not to be salty, because water often leaves lakes to continue its trip toward the sea. A drop of water may remain in a lake for at most several decades, while a drop of water may remain in the ocean for 100-200 million years!
Πρώτο ταξίδι έτυχε ναύλος για το Νότο,
δύσκολες βάρδιες, κακός ύπνος και μαλάρια.
Είναι παράξενα της Ίντιας τα φανάρια
και δεν τα βλέπεις, καθώς λένε με το πρώτο.
Πέρ' απ' τη γέφυρα του Αδάμ, στη Νότιο Κίνα,
χιλιάδες παραλάβαινες τσουβάλια σόγια.
Μα ούτε στιγμή δεν ελησμόνησες τα λόγια
που σου 'πανε μια κούφια ώρα στην Αθήνα
Στα νύχια μπαίνει το κατράμι και τ' ανάβει,
χρόνια στα ρούχα το ψαρόλαδο μυρίζει,
κι ο λόγος της μες' το μυαλό σου να σφυρίζει,
"ο μπούσουλας είναι που στρέφει ή το καράβι; "
Νωρίς μπατάρισε ο καιρός κ' έχει χαλάσει.
Σκατζάρισες, μα σε κρατά λύπη μεγάλη.
Απόψε ψόφησαν οι δυο μου παπαγάλοι
κι ο πίθηκος που 'χα με κούραση γυμνάσει.
Η λαμαρίνα! ...η λαμαρίνα όλα τα σβήνει.
Μας έσφιξε το kuro siwo σαν μια ζώνη
κι εσύ κοιτάς ακόμη πάνω απ΄το τιμόνι,
πως παίζει ο μπούσουλας καρτίνι με καρτίνι.
Για τα 100 και 1 χρόνια από τη γέννηση του Νίκου Καββαδία Ο Νίκος Καββαδίας γεννήθηκε στις 11 Ιανουαρίου 1910 στη μικρή ρωσική πόλη Νίκολσκι Ουσουρίσκι της περιοχής του Χαρμπίν στη Μαντζουρία, από γονείς Κεφαλλονίτες, τον Χαρίλαο Καββαδία και τη Δωροθέα Αγγελάτου.
Flowers die.
New days,
New ways,
Pass by.
Love Stays
Time is
Too Slow for those who Wait,
Too Swift for those who Fear,
Too Long for those who Grieve,
Too Short for those who Rejoice;
But for those who Love,
Time is Not.
Henry Van Dyke [Katrina's Sundial, 1904]
Henry Jackson van Dyke Jr. (1852-1933) was an American author, educator, diplomat, and clergyman