The Dresden bombing in February 1945

Dresden, 1945, view from the city hall (Rathaus) over the destroyed city

The bombing of Dresden was a British/American aerial bombing attack on the city of Dresden, the capital of the German state of Saxony, during World War II. In four raids between 13 and 15 February 1945, 722 heavy bombers of the British Royal Air Force (RAF) and 527 of the United States Army Air Forces (USAAF) dropped more than 3,900 tons of high-explosive bombs and incendiary devices on the city. The bombing and the resulting firestorm destroyed more than 1,600 acres (6.5 km2) of the city centre. An estimated 22,700 to 25,000 people were killed, although larger casualty figures have been claimed.
https://en.wikipedia.org/wiki/Bombing_of_Dresden_in_World_War_II

The Gardelegen massacre

Under the direction of an American soldier, German civilians from Gardelegen carry wooden crosses to the site where they were ordered to bury the bodies of concentration camp prisoners killed by the SS in a barn just outside the town.

The Gardelegen massacre was a massacre perpetrated by German SS and Luftwaffe troops during World War II. On April 13, 1945, on the Isenschnibbe estate near the northern German town of Gardelegen, the troops forced 1,016 slave laborers who were part of a transport evacuated from the Mittelbau-Dora labor camp into a large barn which was then lit on fire. Most of the prisoners were burned alive; some were shot trying to escape. The crime was discovered two days later by F Company, 2nd Battalion, 405th Regiment, U.S. 102nd Infantry Division, when the U.S. Army occupied the area.
The horrific details: http://en.wikipedia.org/wiki/Gardelegen_massacre

Battle of Kursk

German Wehrmacht Panzer IIIs and IVs in the battle of Kursk

The Battle of Kursk was a World War II engagement between German and Soviet forces on the Eastern Front near Kursk (450 kilometres southwest of Moscow) in the Soviet Union during July and August 1943. Hitler thought that a victory here would reassert Germany's strength and improve his prestige with allies who were considering withdrawing from the war. It was also hoped that large numbers of Soviet prisoners would be captured to be used as slave labour in Germany's armaments industry. The Battle of Kursk was the first time a German strategic offensive had been halted before it could break through enemy defences and penetrate to its strategic depths.

Soviet KV-1 heavy tanks prepare to counter-attack

 Tiger tank of the German Wehrmacht

Kursk metro station in Moscow

Oradour and Distomo

German troops in front of buildings set ablaze in Distomo, during the massacre

A double crime anniversary: 70 years from the June 10, 1944, massacres of Oradour-sur-Glane in France and Distomo in Greece, by German Waffen-SS units. 

German courts, citing the 1961 bilateral agreement concerning enforcement and recognition of judgments between Germany and Greece, and Section 328 of the German Code of Civil Procedure, rejected the decision of the Greek High Court in favor of reparation claims of Distomo victims' relatives, because "Greece does not have jurisdiction with regard to the actions in question, which were sovereign acts by a state (i.e. the German state)". Thus, for the sake of saving money, German courts transferred the massacre responsibility from the SS-units to the German state ...! Impressive ... 

In more detail: 

In October 1997, the Court of First Instance in Livadia ruled in favor of over 250 relatives of the Distomo massacre victims, ordering the German state to pay approximately €28 million in damages for the 1944 atrocity. 

The Greek Supreme Civil and Criminal Court (Areios Pagos) upheld this ruling on 4 May 2000, affirming that Germany could be held liable. The Court rejected Germany’s claim of state immunity, reasoning that such grave violations of peremptory norms (jus cogens) could not be classified as sovereign acts; thus, immunity did not apply.

Despite the victorious ruling, enforcement within Greece was blocked by law: Article 923 of the Greek Code of Civil Procedure requires prior consent from the Minister of Justice to serve a judgment against a foreign state — permission which was never granted. 

Germany challenged the decision in German and European courts, which were unfavorable:

- All German courts rejected the claims, citing state immunity and a 1961 bilateral treaty

- The European Court of Human Rights also declined to hear the case in 2011, ruling it inadmissible .

The church where the women and children of Oradour were burnt to death

Abendsonnenschein

Tzoumerka view from the Monastery of Tsouka, January 2014 / © Kostas Giotis

Die Luft ist kühl und es dunkelt,
und ruhig fließt der Arachthos;
der Gipfel des Berges funkelt,
im Abendsonnenschein.

Heinrich Heine [Lorelei, 1822]

Arachthos River as seen from the Monastery of Tsouka, Epirus

Massacre of Kalavryta

Kalavryta, as seen from the memorial site

70 years from the Massacre of Kalavryta
The Massacre of Kalavryta (Greek: Σφαγή των Καλαβρύτων) refers to the extermination of the male population and the subsequent total destruction of the town of Kalavryta, in Greece, by German occupying forces during World War II on 13 December 1943. Aside from the deportation and murder of over 80% of Greece's Jewish population, it is the most serious case of war crimes committed during the Axis occupation of Greece during World War II.
In early December 1943, the German Army's 117th Jäger Division began a mission named Unternehmen Kalavryta (Operation Kalavryta), intending to encircle Greek Resistance guerrilla fighters in the mountainous area surrounding Kalavryta. During the operation, 78 German soldiers, who had been taken prisoner by the guerillas in October, were executed by their captors. The commander of the German division, General Karl von Le Suire reacted with harsh and massive reprisal operations across the region. He personally ordered the "severest measures" – the killing of the male population of Kalavryta – on 10 December 1943.
Operation Kalavryta struck from Patras and Aigion on the Gulf of Corinth and from near Tripolis in central Peloponnese. All "Battle-Groups" were aimed at Kalavryta. Wehrmacht troops burnt villages and monasteries and shot civilians on their way. When they reached the town they locked all women and children in the school and marched all males 12 and older to a hill just overlooking the town. There, the German troops machine-gunned down all of them. There were only 13 male survivors. Over 500 died at Kalavryta. The survivors told their story of survival, saying that after the Germans machine-gunned the crowd, some falling bodies were covered by the dead. This way, when the Germans went through again to finish off those still alive, the few lucky ones escaped the coup-de-grace. The women and children managed to free themselves from the school, some say after a German soldier took pity on them and let them escape, while the town was set ablaze. The following day the Nazi troops burnt down the Monastery of Agia Lavra, a landmark of the Greek War of Independence.
In total, nearly 700 civilians were killed during the reprisals of Operation Kalavryta. Twenty eight communities – towns, villages, monasteries and settlements – were destroyed. In Kalavryta itself about 1,000 houses were looted and burned and more than 2,000 livestock were seized by the Germans.
Today the Place of Sacrifice is kept as a memorial site and the events are commemorated every December. War reparations was paid in 1960 (115 million deutschemarks), Greece accepted the payment and agreed not to come with any more claims. Greece has however since then demanded more money, claiming they did not get all that they had asked for. On 18 April 2000, the then-president of the Federal Republic of Germany, Johannes Rau, visited the town of Kalavryta to express his feelings of shame and deep sorrow for the tragedy; however, he didn't accept responsibility on behalf of the German state and did not refer to the issue of reparations. He felt unable to do so as his position is largely a ceremonial one and does not allow the President the ability to raise such matters.

The Massacre of the Acqui Division

Italian soldiers taken prisoner by Germans

The Massacre of the Acqui Division, also known as the Cephalonia Massacre, was the mass execution of the men of the Italian 33rd Acqui Infantry Division by the Germans on the island of Cephalonia, Greece, in September 1943, following the Italian armistice during the Second World War. About 5000 soldiers were massacred and others drowned or were otherwise murdered. The massacre provided the historical background to the novel Captain Corelli’s Mandolin, which later became a Hollywood film. It was one of the largest prisoner of war massacres of the war, along with the Katyn massacre of 22,000 Poles by (then) German ally Soviets, and one of the largest-scale German atrocities to be committed not by the Waffen-SS but by Wehrmacht troops (specifically, the 1. Gebirgs-Division, an elite formation of the Wehrmacht). The massacre started on 21 September 1943, and lasted for one week. 

The subject of the massacre was largely ignored in Italy by the press and the educational system until 1980, when the Italian President Sandro Pertini, a former partisan, unveiled the memorial in Cephalonia.

Germany declares war on USA - 70 years ago

The government of the United States of America, having violated in the most flagrant manner and in ever increasing measure all rules of neutrality in favor of the adversaries of Germany, and having continually been guilty of the most severe provocations toward Germany ever since the outbreak of the European war, brought on by the British declaration of war against Germany on September 3, 1939, has finally resorted to open military acts of aggression. 
On September 11, 1941, the President of the United States of America publicly declared that he had ordered the American Navy and Air Force to shoot on sight any German war vessel. In his speech of October 27, 1941, he once more expressly affirmed that this order was in force. 
Acting under this order, American naval vessels have systematically attacked German naval forces since early September 1941. Thus, American destroyers, as for instance, the Greer, the Kearny and the Reuben James, have opened fire on German submarines according to plan. The American Secretary of the Navy, Mr. Knox, himself confirmed that the American destroyers attacked German submarines. 
Furthermore, the naval forces of the United States of America, under order of their government and contrary to international law, have treated and seized German merchant ships on the high seas as enemy ships.
The German government therefore establishes the following facts:  
Although Germany on her part has strictly adhered to the rules of international law in her relations with the United States of America during every period of the present war, the government of the United States of America from initial violations of neutrality has finally proceeded to open acts of war against Germany. It has thereby virtually created a state of war.
The government of the Reich consequently breaks off diplomatic relations with the United States of America and declares that under these circumstances brought about by President Roosevelt, Germany too, as from today, considers herself as being in a state of war with the United States of America.
Germany's Formal Declaration of War Against the United States on 11 December 1941

Siege of Leningrad

Leningrad (St. Petersburg): Kanal Griboyedova, Cathedral of the Resurrection of Christ

70 years ago: The Siege of Leningrad by the German and Finish Armies started on 8 September 1941, when the last land connection to the city was severed. Although the Soviets managed to open a narrow land corridor to the city on 18 January 1943, lifting of the siege took place on 27 January 1944, 872 days after it began. It was one of the longest and most destructive sieges in history and one of the most costly in terms of casualties.

Hitler with Finland's Marshal Carl Gustav Mannerheim and President Risto Ryti; meeting in Imatra, Finland, 200 km north-west of Leningrad, in 1942.

Berliner Mauer anniversary

On 15 June 1961, First Secretary of the Socialist Unity Party and DDR State Council chairman Walter Ulbricht stated in an international press conference, "Niemand hat die Absicht, eine Mauer zu errichten!" (No one has the intention of erecting a wall!). It was the first time the colloquial term Mauer (wall) had been used in this context...
On Saturday, 12 August 1961, the leaders of the DDR attended a garden party at a government guesthouse in Döllnsee, in a wooded area to the north of East Berlin. There Ulbricht signed the order to close the border and erect a wall. At midnight, the police and units of the East German army began to close the border and, by Sunday morning, 13 August, the border with West Berlin was closed. East German troops and workers had begun to tear up streets running alongside the border to make them impassable to most vehicles and to install barbed wire entanglements and fences along the 156 kilometres around the three western sectors, and the 43 kilometres that divided West and East Berlin.
The barrier was built slightly inside East Berlin or East German territory to ensure that it did not encroach on West Berlin at any point. Later, it was built up into the Wall proper, the first concrete elements and large blocks being put in place on 17 August. During the construction of the Wall, National People's Army (NVA) and Combat Groups of the Working Class (KdA) soldiers stood in front of it with orders to shoot anyone who attempted to defect. Additionally, chain fences, walls, minefields and other obstacles were installed along the length of East Germany's western border with West Germany proper. A huge no man's land was cleared to provide a clear line of fire at fleeing refugees...

Ακρόπολη, Μάιος 1941

Γερμανοί στρατιώτες υψώνουν τη ναζιστική σημαία στην Ακρόπολη. Λίγο αργότερα, στις 30 Μαΐου 1941 (σαν σήμερα πριν από 70 χρόνια), ο Λάκης (Απόστολος) Σάντας και ο Μανώλης Γλέζος την κατεβάζουν.

"Όταν το Μέτωπο της Μακεδονίας έσπασε και η Μπότα των Ναζί κατέβαινε και μας πλάκωνε στο στήθος, η πρώτη μου σκέψη ήταν να φύγω με τα υποχωρούντα στρατεύματα για την Αίγυπτο για να συνεχίσω εκεί τον πόλεμο. Λογάριασα, όμως, χωρίς τα Στούκας, τα οποία δεν άφησαν ούτε καρυδότσουφλο στον Σαρωνικό κόλπο. Κι έτσι, ανάμεσα στις φλόγες και στις βόμβες των Στούκας, είδα να βυθίζονται οι ελπίδες μου για την Αίγυπτο, κι έμεινα.
Μπήκαν στην Αθήνα μας μια Κυριακή κι έστησαν αμέσως την πολεμική τους σημαία σ' έναν ψηλό κοντό, πάνω στα αθάνατα μάρμαρα της Ακρόπολης. Άπειρα μάτια ελληνικά εδάκρυσαν το πρωινό εκείνο, βλέποντας το σύμβολο των Ούννων να λερώνει το μοναδικό μνημείο του πολιτισμού και της λευτεριάς, τον Παρθενώνα.
Έτσι εδάκρυσαν και τα δικά μου. Μα... ύστερα τα βλέφαρά μου σφίχτηκαν κι άστραψαν από μια φλόγα που θα μπορούσε να λιώσει και ατσάλι ακόμη, κι ήταν αυτή, η φλόγα της συγκρατημένης λύσσας εναντίον τους.
Ήταν η φλόγα που μου έλεγε ότι κάτι πρέπει να τους κάνω. Κάτι μεγάλο, κάτι που να τους μαστιγώσει σε εκείνα τα αγέρωχα γουρουνίσια μούτρα τους, κάτι προσβλητικό, κάτι που να τους κάνει να κατεβάσουν εκείνα τα κρύα γαλανά, χωρίς οίκτο κτηνώδη μάτια τους. Κάτι συμβολικό που να τους χτυπήσει όλους μαζί σαν χώρα, σαν λαό, και προ παντός, σαν στρατό.
Την ίδια φλόγα είδα τότε στα μάτια πολλών φίλων μου, αλλά προ παντός τη διέκρινα και την γνώρισα στα μάτια του Μανώλη του Γλέζου, του συμμαθητή μου. Κυτταχτήκαμε στα μάτια και χωρίς κουβέντες συνεννοηθήκαμε. Αρχίσαμε να σκεφτόμαστε τι θα κάνομε. Εν τω μεταξύ, οι Ναζίδες είχαν αρχίσει επιχειρήσεις εναντίον της Κρήτης. Πηγαίναμε στο Φάληρο μόνοι μας και μπρος στα αφρισμένα κύματα σκεφτόμαστε τι να τους κάνομε ακούγοντας από πάνω μας τη Λουφτβάφε να μεταφέρει αλεξιπτωτιστές για την Κρήτη.
Οι μέρες περνούσαν... Είχε περάσει ένας μήνας που κατέλαβαν την Αθήνα και η Κρήτη είχε λυγίσει. Πολεμούσαν ακόμη τα παλικάρια μας μαζί με τους Εγγλέζους σε μερικά σημεία.
Κι έξαφνα ένα δειλινό που ήμαστε στο Ζάππειο και ο ήλιος έγερνε λούζοντας τον ορίζοντα με εκείνα τα χρώματα που μόνο ο αττικός ουρανός έχει, τα μάτια μας γύρισαν στον βράχο της Ακροπόλεως. Μέσα στο υπέροχο φόντο της δύσης σταθήκαμε και κυττούσαμε. Και τότε... το βλέμμα μας έπεσε πάνω στη σημαία τους που υπερήφανα κυμάτιζε ψηλά-ψηλά και η βαριά σκιά της πλάκωνε καταθλιπτικά όλη την Αθήνα, όλη την αττική γη.
Να τι πρέπει να τους κάνομε! Ήρθε η σκέψη σαν σπίθα. Να τους την πάρομε. Να την γκρεμίσομε και να την ξεσχίσομε και να πλύνομε έτσι τη βρωμιά από τον Ιερό Βράχο. Την είχαν στήσει αυτήν την ίδια την πολεμική τους σημαία οι Ναζί θριαμβευτικά ως τότε στη Βαρσοβία, στη Βιέννη, στην Αμβέρσα, στη Νορβηγία, στο Παρίσι και στο Βελιγράδι και απειλούσαν να τη στήσουν σε όλο τον κόσμο τότε. Μα εδώ είναι Ελλάδα. Είναι η μικρή χώρα που απ' αυτή ξεπετάχτηκε η φλόγα του Πολιτισμού. Είναι η χώρα που δίνει το παράδειγμα πάντα στις κρίσιμες στιγμές της Ιστορίας.
Ήταν πολύ απλό μα και πολύ Μεγάλο. Μια σημαία σήκωσε στις 25 Μαρτίου 1821 ο Παλαιών Πατρών Γερμανός, μια σημαία θα κατεβάζαμε και μεις στις 31 Μαϊου 1941. Συμβολικό το πρώτο, συμβολικό και το δεύτερο. Μια φούχτα άνθρωποι τότε απειλούσαν την Πανίσχυρη Τουρκική Αυτοκρατορία. Δυο παιδιά εμείς, θα προσβάλλαμε το φοβερό τότε Γ΄ Ράιχ. Και βάλαμε σ' ενέργεια αμέσως το σχέδιο.
Πήραμε απ' την Εθνική Βιβλιοθήκη τη Μεγάλη Εγκυκλοπαίδεια και διαβάσαμε στη λέξη Ακρόπολις. Εκεί είδαμε όλες τις σπηλιές ή τρύπες που έχει ο βράχος της Ακροπόλεως από την εποχή εκείνη και καταλάβαμε ότι μόνον από ένα σπήλαιο -που είναι στο εσωτερικό του βράχου της Ακροπόλεως και λέγεται Πανδρόσειον άντρον" και στο οποίο κατά τη Μυθολογία εκατοικούσε ο ιερός όφις της θεάς Αθηνάς και του πήγαιναν οι ιέρειες του ναού του Παρθενώνα και έτρωγε μηλόπιττες στις εορτές των Παναθηναίων- ότι μόνον απ' αυτήν την τρύπα, που έβγαινε σε ένα βάθρο δίπλα στο Ερεχθείο, θα μπορούσαμε να ανεβούμε στην Ακρόπολη χωρίς να μας δουν οι Γερμανοί φρουροί. Την άλλη μέρα κιόλας πήγαμε και ανεβήκαμε σαν επισκέπτες στην Ακρόπολη και είδαμε πού ακριβώς είναι αυτή η σπηλιά από την οποία θα ανεβαίναμε την νύκτα. Πέρασε κι αυτή η ημέρα και ήλθε η επομένη, η 30ή Μαϊου 1941. Είχαμε ακούσει το βράδυ από το ραδιόφωνο το Λονδίνο που μας είπε ότι η Κρήτη εγκατελείφθη πια.
Πρωί πρωί οι Ούννοι με τις εφημερίδες τους και με προκηρύξεις μας ανήγγειλαν γεμάτοι κομπασμό και υπερηφάνεια ότι κατέλαβαν και την τελευταία γωνιά της Ελλάδας, την ηρωική Κρήτη.
Δεν ξέρω τι ήταν εκείνο που ένιωθα, μα μου φαίνεται πως ήταν ένα παράπονο μαζί με δυνατό πυρετό. Περίμενα μ' αγωνία να βραδιάσει. Επιτέλους βράδιασε. Συναντηθήκαμε με τον Μανώλη και ξεκινήσαμε. Όπλα δεν είχαμε τότε. Είχα πάρει μαζί μου μόνον ένα φαναράκι ηλεκτρικό κι ένα μαχαιράκι. Φτάσαμε. Κάναμε μια βόλτα στα Προπύλαια μέχρι να φτάσει η ώρα 9:30 μ.μ. Τότε είδαμε τους Γερμαναράδες να είναι μαζεμένοι μέσα στο δωμάτιο της εισόδου και να πίνουν κρασί και μπίρες, έχοντας και μερικές κακές Ελληνίδες, απ' αυτές που πουλάν τον έρωτά τους στα Προπύλαια που είχαν το Φρουραρχείο. Ακούγαμε από μακριά τα κτηνώδη χάχανά τους και τα τραγούδια τους και σφίγγαμε ακόμη περισσότερο τα δόντια μας. Όταν έφτασε η ώρα, κυτταχθήκαμε. Ίσως να μην ξαναβλέπαμε τον ήλιο ν' ανατέλλει. Είναι αλήθεια ότι νιώθαμε ένα δυνατό χτυποκάρδι μα αυτό δεν ακουγόταν παραέξω. Τα στήθη μας τα ελληνικά το πνίγανε. Είναι γλυκός ο θάνατος όταν πεθαίνεις για τα ιδανικά σου. Σ' αυτές τις στιγμές δεν έχεις παρά να θυμηθείς την Ιστορία. Να θυμηθείς τον Λεωνίδα στις Θερμοπύλες, να θυμηθείς τον Αθανάσιο Διάκο ή το Μεσολόγγι ή τον πόλεμο της Αλβανίας κι είσαι εντάξει. Σφίξαμε τα χέρια, πηδήξαμε τα σύρματα, μπήκαμε ανάμεσα στα δέντρα. Συρθήκαμε με την κοιλιά και φτάσαμε στη σπηλιά. Μπήκαμε μέσα ψηλαφητά κρατώντας και την αναπνοή μας ακόμη. Αρχίσαμε να σκαρφαλώνομε ως τα μαδέρια της σκαλωσιάς που είχαν φτιάξει οι αρχαιολόγοι για ανασκαφές.
Κάτω μας το βάραθρο άνοιγε το μαύρο του στόμα να μας καταπιεί στο πρώτο ξεγλίστρημα. 40 μέτρα κάτω κατέβαινε η σπηλιά και κατόπιν ανοιγότανε το χείλος ενός ξεροπήγαδου, άλλα καμιά δεκαριά μέτρα. Σιγά-σιγά σκαρφαλώσαμε και κάνοντας μια τελευταία έλξη βγήκαμε στο επάνω βάθρο. Ανεβήκαμε μερικά μαρμάρινα σκαλιά και σηκώσαμε τα κεφάλια μας να δούμε.
Ήταν ένα τέταρτο το φεγγάρι. Και καθώς το ασημένιο του φως έλουζε τα ιερά εκείνα μνημεία του άπαντου της Τέχνης και της Ομορφιάς, νιώσαμε μέσα μας ν' ατσαλώνομε. Είδαμε με τα μάτια της ψυχής μας τους αθάνατους προγόνους μας να στέκονται σιωπηλοί και μεγαλοπρεπείς μες στις χλαμύδες τους τριγύρω μας και να μας κυττάνε ερωτηματικά αν θα κάνομε το καθήκον μας ή όχι. Αν και δεν πολυπιστεύω στο μοιραίο, εν τούτοις εκείνες τις στιγμές νομίζω ότι το μοιραίο της φυλής μας έριξε τον κλήρο σε μας...
Προχωρήσαμε συρτά με την κοιλιά. Μας χώριζαν περίπου 50-60 μέτρα απ' τον κοντό που είχαν τη σημαία τους. Χωριστήκαμε και πηγαίναμε ανάμεσα στα μάρμαρα, πετώντας κάθε τόσο πέτρες μήπως ήταν κανένας Γερμανός σκοπός κρυμμένος. Όταν φτάσαμε κοντά στον κοντό είδαμε την ξύλινη σκοπιά τους. Πετάξαμε πάλι κάνα-δυο πέτρες κι όταν είδαμε ότι ήταν ησυχία σηκωθήκαμε όρθιοι και προχωρήσαμε θαρρετά. Φτάσαμε στον κοντό.
Ψηλά κυμάτιζε η σημαία τους. Λύσαμε το συρματόσχοινο και τραβήξαμε για να την κατεβάσομε. Μα την είχαν μπλέξει στην κάτω άκρη της με τα τρία συρματόσχοινα που στήριζαν τον κοντό. Κρεμόμαστε κι οι δυο για να την κατεβάσομε μα δεν κατέβαινε. Αρχίσαμε τότε με τη σειρά να σκαρφαλώνομε στον σιδερένιο κοντό για να την φτάσομε και να την κόψομε. Μα ήταν 20 μέτρα ο κοντός και λείος κι ήταν αδύνατο να την φτάσομε. Κουρασμένοι σταθήκαμε για λίγο κι απογοητευτήκαμε, σκεφτόμαστε τι να κάνομε.
Να φύγομε χωρίς την σημαία τους λάφυρο, δεν το σκεφτήκαμε ούτε μια στιγμή. Και μέσα στην ένταση της σκέψης μας, σκεφτήκαμε ότι πρέπει να σπάσομε τα τρία συρματόσχοινα για να μπορέσομε να την κατεβάσομε.
Αρχίσαμε τότε με τα χέρια μας, με τα δόντια μας, με ό,τι μπορούσαμε να προσπαθούμε να ξεκολλήσομε τα συρματόσχοινα απ' τους σκουριασμένους χαλκάδες με τους οποίους κρατιότανε στα γύρω μάρμαρα. Κραυγή ενθουσιασμού μου ξέφυγε όταν έσπασε το πρώτο. Κατόπιν έσπασε και το δεύτερο και μετά το τρίτο. Αμέσως ξεμπλέξαμε τα συρματόσχοινα και τότε το μισητό σύμβολο του φασισμού κατέβηκε. Ήταν μια τεράστια σημαία 4 μ. μήκος και 2 μ. πλάτος. Στη μέση είχε τον αγκυλωτό σταυρό και στην απάνω άκρη τον γοτθικό πολεμικό σταυρό του Κάιζερ.
Με λύσσα την κόψαμε απ' το συρματόσχοινο και την μαζέψαμε. Σχίσαμε από ένα κομμάτι απ' τον αγκυλωτό σταυρό. Την υπόλοιπη την κάναμε ρολό και την πήραμε. Είχαν περάσει τρεις ώρες περίπου απ' την ώρα που είχαμε ξεκινήσει. Το φεγγάρι είχε χαθεί και μαζί μ' αυτό και οι οπτασίες των προγόνων μας ευχαριστημένες. Ο αέρας μας δρόσιζε τα φλογισμένα πρόσωπά μας και μας έφερνε από μακριά τα χάχανα των Γερμαναράδων.
"Α! τώρα γελάστε και τραγουδείστε όσο θέλετε, αύριο το πρωί θα τα πούμε", σκέφτηκα.
Κατεβήκαμε απ' το ίδιο μέρος. Για να την πάρομε μαζί μας ήταν αδύνατο γιατί η ώρα της κυκλοφορίας είχε περάσει. Τότε αποφασίσαμε να την κρύψομε μέσα στην ίδια τη σπηλιά, κάτω στο ξεροπήγαδο. Κατεβήκαμε σιγά σιγά μέχρι κάτω, φτάσαμε στο χείλος του ξεροπήγαδου και την πετάξαμε όπως ήταν, τυλιγμένη σε μπόγο, μέσα. Ακούσαμε τον γδούπο της και ησυχάσαμε.
Ανεβήκαμε πάλι και φύγαμε σιγά σιγά, πηγαίνοντας σύρριζα στον τοίχο και προσέχοντας μην συναντήσομε καμιά γερμανική περίπολο. Όταν βρισκόμαστε στη μέση του δρόμου περίπου για το σπίτι μας, μας σταμάτησε ξαφνικά με το πιστόλι στο χέρι ένας Έλληνας αστυνομικός που φύλαγε σκοπός σ' ένα δημόσιο ταμείο.
Στην αρχή σκέφτηκα να του επιτεθώ με το μαχαίρι. Αλλά κατόπιν του μιλήσαμε ευγενικά και θαρρετά και του δώσαμε να καταλάβει ότι πρέπει να μας αφήσει να πάμε στα σπίτια μας χωρίς βέβαια να του πούμε τίποτε για το ζήτημα της σημαίας. Μας άφησε και φύγαμε. Φτάσαμε στα σπίτια μας, καθησυχάσαμε τους δικούς μας που μας περίμεναν γεμάτοι αγωνία μη ξέροντας πού είμαστε. Όλη τη νύχτα δεν κοιμήθηκα. Και το πρωί ήρθε ο Μανώλης και ανεβήκαμε στην ταράτσα του σπιτιού μου και κυττούσαμε την Ακρόπολη. Μέχρι τις 11 π.μ. της 31ης δεν υπήρχε σημαία στην Ακρόπολη, όπως έλεγαν τώρα τελευταία μετά την απελευθέρωση οι Έλληνες φύλακες της Ακροπόλεως. Η γερμανική φρουρά, η οποία απετελείτο από 20 περίπου άνδρες τα είχε χάσει. Πανικός στο γερμανικό στρατηγείο. Οι κούρσες πήγαιναν κι έρχονταν. Τι έγινε η πολεμική τους σημαία; Ποιος τόλμησε να την πειράξει; Κατά τις 11 η ώρα πήγαν και βάλαν μιαν άλλη στη θέση της πιο μικρή. Με τις απογευματινές εφημερίδες βροντοφωνήσανε οι Γερμανοί τις κυρώσεις τους. Επήραν τα δακτυλικά μας αποτυπώματα απ' το σιδερένιο κοντό και μας κατεδίκασαν ερήμην σε θάνατο (γιατί δεν μας ήξεραν). Επίσης όλους τους τυχόν συνενόχους μας. Μας επικήρυξαν και με χρηματικό ποσόν. Περιόρισαν τις ώρες κυκλοφορίας των πολιτών και απέλυσαν τον αρχηγό της Αστυνομίας και τους διοικητές των αστυνομικών τμημάτων της περιφερείας της Ακροπόλεως.
Επίσης, συνέλαβαν όλους τους Έλληνες φύλακες της Ακροπόλεως, τους οποίους όμως άφησαν ελευθέρους, αφού εξήτασαν τα αποτυπώματά τους και τους ανέκριναν, τη δε φρουρά τους την κατεδίκασαν εις θάνατον και την εξετέλεσαν. Μου φαίνεται πως βγήκαν λίγο ξινά τα γλέντια των Γερμαναράδων για τον θρίαμβο της Κρήτης... Αμέσως το νέο διαδόθηκε σαν αστραπή στην Αθήνα και στον Πειραιά και στα περίχωρα και κατόπιν σ' ολόκληρη την Ελλάδα. Το Λονδίνο και το Κάιρο την άλλη νύχτα έπλεξαν εγκώμια γι' αυτό.
Θα νιώσω άραγε άλλη φορά τα συναισθήματα που ένιωθα εκείνες τις ημέρες όταν άκουγα γύρω μου παντού τους Έλληνες με υπερηφάνεια και ειρωνεία για τους Γερμανούς να μιλούν για το γεγονός αυτό και να το χαρακτηρίζουν παίρνοντας κουράγιο για την αρχή του καινούργιου πολέμου της Αντίστασης. Έβλεπες παντού τον κόσμο να έχει αναθαρρήσει, να περπατάει με ψηλά το κεφάλι, ξέροντας καλά ότι το καζάνι άρχισε να βράζει πάλι...
Κι έτσι αρχίσαμε...
Έπειτα από 8 μήνες επεχείρησα να φύγω για την Αίγυπτο για να πάω στο στρατό να πολεμήσω πιο ενεργά μαζί με τον Μανώλη κι έναν άλλο φίλο μου. Μα, ύστερα από προδοσία, μας έπιασαν οι Γερμανοί. Μας κλείσανε στις φυλακές. Τότε σκέφτηκα ότι αν είχαν την εξυπνάδα να παραβάλουν τα δακτυλικά μας αποτυπώματα, όλα θα τελείωναν. Αλλά δεν την είχαν, ευτυχώς.
Καθίσαμε λίγο καιρό στις φυλακές, όπου περάσαμε του κόσμου τα μαρτύρια (ξύλο ανηλεές, σχεδόν καθημερινό ντους με κρύο νερό έξω στο κρύο κ.λπ.) αποτέλεσμα των οποίων ήταν, όταν βγήκαμε, τον Απρίλιο του 1942, ύστερα από μια αμνηστία που μας συμπεριέλαβε, να κάνει ο Μανώλης αιμοπτύσεις.
Μόλις βγήκα απ' τη φυλακή, οργανώθηκα για καλά (είχε φουντώσει εν τω μεταξύ το κίνημα της Αντίστασης) κι άρχισα να κάνω χίλιες δουλειές, από κόλλημα προκηρύξεων και γράψιμο στον τοίχο μέχρι μεταφορά όπλων και κρύψιμο, κ.λπ.
Το καλοκαίρι του 1943 ένας χαφιές των SS με γνώρισε και κουβάλησε αρκετούς από δαύτους να με πιάσουν. Τους ξέφυγα, πηδώντας από παράθυρο σε παράθυρο κι από ταράτσα σε ταράτσα και βγήκα στο Αντάρτικο. Κατατάχθηκα στον ΕΛΑΣ και τοποθετήθηκα στην περιοχή Στερεάς Ελλάδας.
Έλαβα μέρος σε αρκετές μάχες παρατάξεως με τους Ναζίδες και σε πολλές επικίνδυνες αποστολές και κανόνισα αρκετούς Γερμαναράδες, τραυματίσθηκα δε στο στήθος (αριστερό ημιθωράκιο) πάνω απ' την καρδιά από τυφλό τραύμα βλήματος. Αυτή είναι η ιστορία της συμβολής μου στην Αντίσταση του λαού μας, εν ολίγοις. Αλλά τι είναι αυτά μπροστά στις υπέροχες σελίδες που έχει γράψει ο ελληνικός λαός στα τέσσερα αυτά χρόνια της πιο σκληρής και ανελέητης σκλαβιάς που είδαμε ποτέ στην ιστορία μας; Κάθε πέτρα και κάθε αγκωνάρι, κάθε δρόμος και κάθε πεζοδρόμιο έχει γραμμένη απάνω μιαν ολόκληρη ιστορία ηρωισμού και θυσίας για τη λευτεριά, από γνωστούς και άγνωστους μάρτυρες, ήρωες, ατσάλινες ψυχές που ξεψυχάγανε προφέροντας το όνομα της Ελλάδας μας και φωνάζοντας "Θάνατος στο φασισμό!!!". Οι βουνοκορφές πάλι κι οι ράχες αχολογούν ακόμα απ' τις κλαγγές των όπλων κι απ' τα κλέφτικα τραγούδια των λεβεντόκορμων ανταρτών και κάθε στενό και κάθε ρέμα μυρίζει μπαρούτι ακόμη, απ' αυτό που έπεφτε καυτό απάνω στις γερμανικές φάλαγγες κάθε λεπτό και τους έκανε, αλαφιασμένοι να μην ξέρουν από πού να φυλαχτούν, νομίζοντας ότι κάθε πεύκο και κάθε έλατο ζωντανεύει κι είναι αντάρτης, εκδικητής!!!
Θα μπορούσα να λέω ολόκληρα μερόνυχτα, είναι τόσα πολλά."

Αφήγηση του Λάκη Σάντα στον Ηλία Πετρόπουλο.

Battle of Crete - Operation Mercury

German paratroopers landing on Crete

Deutsches Bundesarchiv (German Federal Archive), Bild 141-0864

70 years ago: The Battle of Crete (German: Luftlandeschlacht um Kreta; Greek: Μάχη της Κρήτης) was a battle during World War II on the Greek island of Crete. It began on the morning of 20 May 1941, when Nazi Germany launched an airborne invasion of Crete under the code-name Unternehmen Merkur ("Operation Mercury"). Greek and Allied forces, along with Cretan civilians, defended the island.

After one day of fighting, the Germans had suffered appalling casualties and none of their objectives had been achieved. The next day, through miscommunication and the failure of Allied commanders to grasp the situation, Maleme airfield in western Crete fell to the Germans, enabling them to fly in reinforcements and overwhelm the defenders. The battle lasted about 10 days.

The Battle of Crete was unprecedented in three respects: it was not only the first battle where the Fallschirmjäger ("parachute rangers") were used on a massive scale, but also the first mainly airborne invasion in military history; the first time the Allies made significant use of intelligence from the deciphered German Enigma code; and the first time invading German troops encountered mass resistance from a civilian population.

The German forces met fierce resistance on the island of Crete, where the elite Fallschirmjäger suffered almost 7,000 casualties. In light of the heavy casualties suffered by the elite 7th Flieger Division, Adolf Hitler forbade further airborne operations. This decision eliminated the option of a massive airborne invasion of the Soviet Union and further expansion in the Mediterranean saving Malta, Gibraltar, Cyprus, and the Suez Canal from airborne invasion.

General Kurt Student, who directed Operation Mercury and was the commander of the Fallschirmjäger, would dub Crete "the graveyard of the German paratroopers" and a "disastrous victory." Acting as the temporary commander of the island, immediately after the surrender of Crete on 31 May 1941, Student issued an order for a launching of a wave of brutal reprisals against the local population with the Massacre of Kondomari and the Holocaust of Kandanos being typical cases.

Executed Cretan civilians at Kondomari, Crete, 1941

Deutsches Bundesarchiv (German Federal Archive), Bild 101I-166-0527-04

Germany invades Greece, April 1941

Southernmost part of Rhodope Mountains in East Macedonia (Greece)

70 years from Operation Marita ("Unternehmen Marita"), which began on 6 April 1941, with German troops invading Greece through Bulgaria. The combined Greek and British Commonwealth forces fought back with great tenacity, but were vastly outnumbered and out-gunned, and finally collapsed....

German artillery firing during the advance through Greece

Mauern / Walls

The Berlin Wall, 1961

Wie viele Mauern müssen noch fallen, bis wir aufhören, uns vor fallenden Mauern zu fürchten?
Die Bilder aus Ägypten sind bewegend wie die der sanften Revolution von 1989: die Familien mit Kindern, die Betenden, die Friedlichkeit im Umgang mit den Soldaten. Kairo müsste für die Menschheitshoffnung stehen, mit der die Welt mitfiebert. Die repressive Regime überall zittern – China, Syrien, die Hamas-Miliz in Gaza sind tief beunruhigt.

How many walls have to fall even more, until we stop being afraid of falling walls?
The pictures of Egypt are moving, just as those of the Velvet Revolution of 1989: Families with children, the praying people, the serenity in dealing with the soldiers. Cairo should be hope for humanity, a hope that excites people. The repressive regimes all over the world tremble - China, Syria, the Hamas militia in Gaza are deeply worried.

Jan Ross and Bernd Ulrich [“Sie sind so frei”, Die Zeit, 2 February 2011]