To All Things There is a Time and Season - Τοις πάσιν ο χρόνος και καιρός τω παντί πράγματι υπό τον ουρανόν
Σήμερα ανακάλυψα τυχαία ότι το αγαπημένο μου τραγούδι "Turn, turn, turn" των Byrds είναι αντιγραφή της αρχής του τρίτου κεφαλαίου του Εκκλησιαστή. "Ποτέ δεν είναι αργά" λοιπόν και "γηράσκω αεί διδασκόμενος".
To everything - turn, turn, turn
There is a season - turn, turn, turn
And a time to every purpose under heaven
A time to be born, a time to die
A time to plant, a time to reap
A time to kill, a time to heal
A time to laugh, a time to weep
To everything - turn, turn, turn
There is a season - turn, turn, turn
And a time to every purpose under heaven
A time to build up, a time to break down
A time to dance, a time to mourn
A time to cast away stones
A time to gather stones together
To everything - turn, turn, turn
There is a season - turn, turn, turn
And a time to every purpose under heaven
A time of love, a time of hate
A time of war, a time of peace
A time you may embrace
A time to refrain from embracing
To everything - turn, turn, turn
There is a season - turn, turn, turn
And a time to every purpose under heaven
A time to gain, a time to lose
A time to rend, a time to sew
A time for love, a time for hate
A time for peace,
I swear it's not too late!
Τοις πάσιν ο χρόνος και καιρός τω παντί πράγματι υπό τον ουρανόν
καιρός του τεκείν και καιρός του αποθανείν
καιρός του φυτεύσαι και καιρός του εκτίλαι το πεφυτευμένον
καιρός του αποκτείναι και καιρός του ιάσασθαι
καιρός του καθελείν και καιρός του οικοδομήσαι
καιρός του κλαύσαι και καιρός του γελάσαι
καιρός του κόψασθαι και καιρός του ορχήσασθαι
καιρός του βαλείν λίθους και καιρός του συναγαγείν λίθους
καιρός του περιλαβείν και καιρός του μακρυνθήναι από περιλήψεως
καιρός του ζητήσαι και καιρός του απολέσαι
καιρός του φυλάξαι και καιρός του εκβαλείν
καιρός του ρήξαι και καιρός του ράψαι καιρός του σιγάν και καιρός του λαλείν
καιρός του φιλήσαι και καιρός του μισήσαι
καιρός πολέμου και καιρός ειρήνης
από τη μετάφραση των Εβδομήκοντα
These emaciated men were photographed after they had been liberated during an exchange of prisoners.
Historian Christopher Catherwood has called the siege "the worst defeat of the Allies in World War I".
The garrison of Kut, two-thirds of which was Indian, surrendered to the Turks on 29 April 1916, exactly 110 years ago. The POWs (Prisoners of War) suffered terribly as Ottoman prisoners. On the day of the surrender, the Ottomans handed out biscuits for the POWs. The British historian Russell Braddon wrote that after eating the biscuits "The following morning, they began to die. Frothing at the mouth, their bowels and stomachs disintegrating into a greenish slime, dehydrated and moaning, they died one after the other". The British and Indian POWs were afflicted by enteritis from contaminated biscuits. During captivity many died from heat, disease and neglect.
The British historian Paul Knight wrote: "The treatment of the Kuttities was similar to those of the Allied prisoners of war taken by the Japanese, which is of course a far more familiar story to a modern audience. Whether or not there was a deliberate state policy to murder the Kuttities through overwork, underfeeding, or both, or whether murder was a by-produce of negligence, neglect and official incompetence is a moot point. It made little different to the Kuttities.
Their captivity took place against the backdrop of the Armenian massacres, which are still denied by the modern Turkish state. Again, whether or not the death of thousands of Armenians was the result of a state policy, or whether it was the by-produce of negligence, neglect and official incompetence is a moot point. It made little difference to the Armenians".
One British POW, Sergeant Long, wrote about the long march from Kut to the POW camps in Anatolia: "No words can adequately describe the appalling misery of that scene. Here were men who had suffered and fought the long months of the siege, although they were gradually starved and were not fit to do a day's march, yet they were being driven across the pitiless waste under a scorching sun, herded along by a brutal and callous escort of Arab conscripts. Limping and staggering along they all finally arrived, some of them being assisted along by comrades, who themselves were in dire need of assistance". The Ottoman guards constantly whipped the POWs to encourage them to move faster. The Indian Muslims were able to bring themselves some protection by saying "Islami, Islami" while the Gurkhas and Sikh POWs were abused for their religions.
More details: https://en.wikipedia.org/wiki/Siege_of_Kut
Πραγματικά μου αρέσει πολύ η ποίηση (υπάρχουν αμέτρητες αναρτήσεις ποίησης σ' αυτό το ιστολόγιο) και μου αρέσει βεβαίως και η φιλοσοφία!
Αλλά η δημοφιλής έκφραση "τί εννοεί ο ποιητής;" είναι σαν τον καπνό που δείχνει ότι υπάρχει φωτιά - δηλαδή "δηθενιά" στην προκειμένη περίπτωση.
Μέτρον άριστον (Κλεόβουλος ο Λίνδιος έφη). Μερικές φορές το παρακάνουν κάποιοι ποιητές (ή δήθεν ποιητές) και φιλόσοφοι (ή δήθεν φιλόσοφοι).
Ίσως γι' αυτό ο μέγας Paul Dirac είχε πει το περίφημο:
"The aim of science is to make difficult things understandable in a simpler way; the aim of poetry is to state simple things in an incomprehensible way".
Αλλά ο κορυφαίος, θεσπέσιος θα έλεγα, αφορισμός για τη φιλοσοφία προέρχεται από έναν φιλόσοφο, τον Martin Heidegger:
"Sich verständlich machen zu wollen, ist Selbstmord der Philosophie" (Beiträge zur Philosophie, 1936–1938)
Δηλαδή:
"Το να (θέλει να) γίνεται κατανοητή, είναι αυτοκτονία για τη φιλοσοφία."
Νομίζω τα είπε όλα ο Heidegger.
Προσθέτω: "το ακατανόητο γοητεύει όσους θέλουν να νιώθουν ξεχωριστοί ως θιασώτες του".
Η είσοδος στην Ιερουσαλήμ - Giotto di Bondone (1267-1337)
Η θαυμάσια θεατρική παράσταση "Εγώ κι Εσύ" έχει συνεχείς αναφορές στο έργο του σπουδαίου Αμερικανού ποιητή Walt Whitman. Καταπληκτική η ερμηνεία της Λήδας Κουτσοδασκάλου.
Every day, think as you wake up, today I am fortunate to be alive, I have a precious human life, I am not going to waste it. I am going to use all my energies to develop myself, to expand my heart out to others; to achieve enlightenment for the benefit of all beings. I am going to have kind thoughts towards others, I am not going to get angry or think badly about others. I am going to benefit others as much as I can.
Dalai Lama XIV
Αφιερωμένο στη μεγάλη κυρία του λαϊκού και ρεμπέτικου τραγουδιού, που πέθανε σαν σήμερα το 1997
Μ’ αεροπλάνα και βαπόρια
και με τους φίλους τους παλιούς
τριγυρνάμε στα σκοτάδια
κι όμως εσύ δε μας ακούς
Δε μας ακούς που τραγουδάμε
με φωνές ηλεκτρικές
μες στις υπόγειες στοές
ώσπου οι τροχιές μας συναντάνε
τις βασικές σου τις αρχές
Ο πατέρας μου ο Μπάτης (Απρόσιτη μητέρα μορφή από χώμα και ουρανό)
ήρθε απ’ τη Σμύρνη το `22 (θα χαθώ απ’ τα μάτια σου τα δυο)
κι έζησε πενήντα χρόνια (μες στον κόσμο)
σ’ ένα κατώι μυστικό (σαν πρόσφυγας σ’ ένα κατώι μυστικό)
Σ’ αυτόν τον τόπο όσοι αγαπούνε (αν αγαπούνε)
τρώνε βρωμικο ψωμί (τρώνε βρωμικο ψωμί)
(του λόγου σου οι πιστοί)
κι οι πόθοι τους ακολουθούνε (κι οι πόθοι τους ακολουθούνε υπόγεια διαδρομή)
υπόγεια διαδρομή
Χθες το βράδυ είδα ένα φίλο
σαν ξωτικό να τριγυρνά
πάνω στη μοτοσικλέτα
και πίσω τρέχανε σκυλιά
Σήκω ψυχή μου δώσε ρεύμα
βάλε στα ρούχα σου φωτιά (σαν τον Μάρκο)
βάλε στα όργανα φωτιά (βάλε στα όργανα φωτιά)
να τιναχτεί σαν μαύρο πνεύμα (να κλείσει η λαβωματιά να τιναχτεί σαν μαύρο πνεύμα)
η τρομερή μας η λαλιά (η τρομερή μας η λαλιά)
Τα τρία πρώτα βράδια της Μεγάλης Εβδομάδας προσευχόμαστε όλοι με την ακολουθία του Νυμφίου. Οι ακολουθίες της εκκλησίας μας προσφέρονται σαν ένα όμορφο δώρο.
Ένα δώρο που μας δίνει χαρά, ευχαριστεί τις αισθήσεις, μας συγκινεί συναισθηματικά, ομορφαίνει την ζωή μας.
Μας προσφέρονται όμως κυρίως, για έναν άλλο λόγο. Για να γίνουν το κατάλληλο όχημα που θα μας οδηγήσει στο να νοηματοδοτήσουμε την ύπαρξή μας, τη σχέση μας με τον Θεό και τον συνάνθρωπο. Το πως μπορεί να γίνει κάτι τέτοιο φαίνεται ξεκάθαρα στο κείμενο του π. Φιλόθεου Φάρου, που ακολουθεί, από το βιβλίο του «Πριν και μετά το Πάσχα».
π. Νικόλαος Δουλιγέρης
"Ήδη από την πρώτη ημέρα της Μ. Εβδομάδος έχει εισαχθεί το θέμα του Χριστού νυμφίου που έρχεται "εν τω μέσω της νυκτός", όπως και στην παραβολή των δέκα παρθένων, και όποιον βρίσκει "γρηγορούντα" τον συμπεριλαμβάνει στο νυμφώνα, στη βασιλεία Του, ενώ αποκλείει εκείνον που τον βρίσκει "ραθυμούντα".
Ο νυμφίος έρχεται πάντοτε, κάθε ήμερα και κάθε στιγμή της ζωής μας. Κάθε στιγμή της ζωής μας ο Θεός μας προσφέρει μια ανεπανάληπτη και μοναδική ευκαιρία για να Τον πλησιάσουμε.
Κάθε ευκαιρία που χάνουμε, τη χάνουμε για πάντα γιατί ποτέ δεν θα ξαναγυρίσει. Θα μας δοθούν άπειρες καινούργιες ευκαιρίες, αλλά ποτέ δεν θα ξανάρθει μια ευκαιρία που χάσαμε.
Κάποτε ο νυμφίος μπορεί να έλθει με την ευκαιρία να δείξουμε ευαισθησία στον άνθρωπο που βρίσκεται πλάι μας και περνάει μια δύσκολη στιγμή, κάποτε μπορεί να έλθει με την ευκαιρία να δείξουμε κατανόηση και συγκατάβαση στον άνθρωπο που φέρεται άδικα και άπρεπα, αλλά επειδή τον πιέζει κάποια εσωτερική αγωνία. Κάποτε ό νυμφίος μπορεί να έλθει με την ευκαιρία να πούμε έναν καλό λόγο για κάποιον άνθρωπο ή σε κάποιον άνθρωπο, ή να μην πούμε κακό εναντίον του.
Κάποτε ο νυμφίος μπορεί να έλθει με την ευκαιρία να αντιμετωπίσουμε με ανθρωπιά έναν ταλαιπωρημένο πολίτη που ζητάει κάποια εξυπηρέτηση στη δημόσια υπηρεσία που εργαζόμαστε. Κάποτε ο νυμφίος μπορεί να είναι για τους γονείς ο έφηβος γιος ή κόρη τους που ζητάει χώρο για να αναπτύξει την προσωπική του ταυτότητα και κάποτε μπορεί να είναι ένας πατέρας πού ζητάει, έστω άστοχα αλλά απεγνωσμένα, την αναγνώριση του παιδιού του.
Ο νυμφίος έρχεται με άπειρες τέτοιες καθημερινές ευκαιρίες σε κάθε στιγμή της ημέρας ή της νύχτας αλλά τις πιο πολλές φορές "εν τω μέσω της νυκτός" σε σχέση με τη δική μας εγρήγορση.
Η νύχτα αυτή δεν είναι εκείνη που φέρνει η δύση του ηλίου αλλά εκείνη που δημιουργούν τα τυφλωμένα μας μάτια, που μόνο την καθημερινότητα της ζωής μπορούν να βλέπουν, έτσι, που να περιορίζεται η πραγματικότητα στο τι και πως και πόσο θα πάρουμε από τους άλλους ή σε βάρος των άλλων."
If I cannot do great things,
I can do small things in a great way.
Martin Luther King, Jr. (January 15, 1929 – April 4, 1968)
Στη μνήμη του πατέρα μου, που σήμερα θα έκλεινε τα 94, αν ζούσε ακόμη. Στη μνήμη και προς τιμή όλων των εργατών που έχτισαν και χτίζουν την ευμάρεια των κρατών, των κλεπτοκρατών και των ολιγαρχών κάθε απόχρωσης.
Some say the world will end in fire,
Some say in ice.
From what I’ve tasted of desire
I hold with those who favor fire.
But if it had to perish twice,
I think I know enough of hate
To know that for destruction ice
Is also great
And would suffice.
Robert Frost [Fire and Ice, 1920]
some information on the poem:
https://en.wikipedia.org/wiki/Fire_and_Ice_(poem)
