θα μυρίζει ήλιο και βροχή

Evening shower, Hiroshige (1820-1858)

Ήταν σα να σε πρόσμενα Κερά
απόψε που δεν έπνεε έξω ανάσα,
κι έλεγα: Θάρθει απόψε απ' τα νερά
κι από τα δάσα.

Θάρθει, αφού φλετράει μου η ψυχή,
αφού σπαρά το μάτι μου σαν ψάρι
και θα μυρίζει ήλιο και βροχή

και νειό φεγγάρι . . .

Και να, το κάθισμά σου σιγυρνώ,
στολνώ την κάμαρά μας αγριομέντα,
και να, μαζί σου κιόλας αρχινώ
χρυσή κουβέντα:

. . . Πως – να, θα μείνει ο κόσμος με το "μπά"
που μ' έλεγε τρελόν πως είχες γίνει
καπνός και - τάχας - σύγνεφα θαμπά
προς τη Σελήνη . . .

. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .

Νύχτωσε και δεν φάνηκες εσύ·
κίνησα να σε βρω στο δρόμο - ωιμένα -
μα σκούνταφτες (όπου εσκούνταφτα) χρυσή
κι εσύ με μένα.

Τόσο πολύ σ' αγάπησα Κερά,

που άκουγα διπλά τα βήματα μου!
Πάταγα γω - στραβός - μεσ' τα νερά;
κι εσύ κοντά μου . . .

Γιάννης Σκαρίμπας [Ουλαλούμ, 1936]

Ευχαριστίες στην Ελένη

Φιλοδοξία

Η φιλοδοξία είναι η νόσος των χορτάτων, η λαιμαργία είναι των πεινασμένων το νόσημα.

Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης [Οι χαλασοχώρηδες, 1892]

Titanium

Kyoto 2007 / © A. Daglis

I'm criticized, but all your bullets ricochet
you shoot me down, but I get up ...

You shoot me down, but I won't fall

I am titanium

Sia Furler, David Guetta, Giorgio Tuinfort and Afrojack [Titanium, 2011]

Χαρά και Θάνατος

Η κηδεία του Ιδομενέα, Ν.Γ. Πεντζίκη

Μόνο η χαρά μας εξοικειώνει σωστά με τον Θάνατο.

Νίκος Γαβριήλ Πεντζίκης [Αρχείον - Βιβλίον Έρωτος, ήτοι της Αγάπης που χαρίζει ως Φως οικουμενικόν ο Κύριος, 1974]

Για τα 20 χρόνια από τον θάνατο του Νίκου Γαβριήλ Πεντζίκη, που μου δόθηκε η χάρη να γνωρίσω μέσα από τα βιβλία του και τους πίνακές του, αλλά και προσωπικά.

Ο Νίκος Γαβριήλ Πεντζίκης (30 Οκτωβρίου 1908 - 13 Ιανουαρίου 1993) γεννήθηκε, έζησε και πέθανε στη Θεσσαλονίκη. Σπούδασε στο Παρίσι Φαρμακολογία και διατηρούσε για πολλά χρόνια ένα πασίγνωστο φαρμακείο στη Θεσσαλονίκη, που υπήρξε κέντρο λογοτεχνικών συνερεύσεων. Ο Πεντζίκης αποτελεί μια ιδιάζουσα και ξεχωριστή μορφή των ελληνικών γραμμάτων που με την πάροδο των χρόνων παίρνει τη θέση που η σύγχρονή του κριτική τού είχε στερήσει. Το όλως ιδιότυπο ύφος του διακρίνει επίσης και τα ζωγραφικά του έργα.

Λάμψε!

Anna, 2009

Λάμψε όσο ζεις.
Στιγμή μη λυπηθείς.
Μικρή η ζωή κι ο χρόνος απαιτεί το τέλος

επιτύμβιο επίγραμμα από τις Τράλλεις (Σελεύκεια της Καρίας, σημερινό Αϊδίνι)
στο βιβλίο "Επιτάφιος Λόγος. Αρχαία Ελληνικά Επιτύμβια Επιγράμματα", μτφρ. Π. Μπουκάλα

Ακολουθεί το αυθεντικό κείμενο:
Όσον ζής φαίνου,
Μηδέν όλως σύ λυπού
Προς ολίγον εστί το ζήν
Το τέλος ο χρόνος απαιτεί

Με ευχαριστίες στον φίλο μου Καρυοφύλλη