When the flood calls you have no home, you have no walls

 When the night shows / © I.A. Daglis

When the night shows
the signals grow on radios
All the strange things
they come and go, as early warnings
Stranded starfish have no place to hide
still waiting for the swollen Easter tide
There's no point in direction we cannot
even choose a side.

I took the old track
the hollow shoulder, across the waters
On the tall cliffs
they were getting older, sons and daughters
The jaded underworld was riding high
Waves of steel hurled metal at the sky
and as the nail sunk in the cloud, the rain
was warm and soaked the crowd.

Lord, here comes the flood
We'll say goodbye to flesh and blood
If again the seas are silent
in any still alive
It'll be those who gave their island to survive
Drink up, dreamers, you're running dry.

When the flood calls
You have no home, you have no walls
In the thunder crash
You're a thousand minds, within a flash
Don't be afraid to cry at what you see
The actors gone, there's only you and me
And if we break before the dawn, they'll
use up what we used to be.

Lord, here comes the flood
We'll say goodbye to flesh and blood
If again the seas are silent
in any still alive
It'll be those who gave their island to survive
Drink up, dreamers, you're running dry

Peter Gabriel [Here comes the flood, 1979]

Ελληνικότητα σημαίνει νοσταλγία

Old Tavern, Nafplio, Peloponnese (Greece) / © I.A. Daglis 

 

Ως Έλλην της ημι-διασποράς (έζησα τα μισά χρόνια της μέχρι τώρα ζωής μου εκτός Ελλάδος), είχα ορίσει παλιά, το 1963, την Ελλάδα ως χώρα όπου όσοι ζουν θέλουν να φύγουν και όσοι φεύγουν ένα θέλουν, ένα ποθούν: να επιστρέψουν.
Τώρα, έπειτα από πενήντα χρόνια σχεδόν, έχω πεισθεί ότι το αίσθημα ή η συνείδηση της ελληνικότητας συνοψίζεται σε δύο λέξεις που καταλήγουν σε μία: στο άλγος του νόστου, δηλαδή τη νοσταλγία για κάτι που δεν υπάρχει και θα το θέλαμε πολύ να υπάρχει.

Βασίλης Βασιλικός [«Κ» Καθημερινής, 30 Μαΐου 2010]

how everything turns away quite leisurely from the disaster

Pieter Bruegel the Elder: Landscape with the Fall of Icarus (1558)

About suffering they were never wrong,
The Old Masters: how well, they understood
Its human position; how it takes place
While someone else is eating or opening a window or just walking dully along;
How, when the aged are reverently, passionately waiting
For the miraculous birth, there always must be
Children who did not specially want it to happen, skating
On a pond at the edge of the wood:
They never forgot
That even the dreadful martyrdom must run its course
Anyhow in a corner, some untidy spot
Where the dogs go on with their doggy life and the torturer's horse
Scratches its innocent behind on a tree.

In Brueghel's Icarus, for instance: how everything turns away
Quite leisurely from the disaster; the ploughman may
Have heard the splash, the forsaken cry,
But for him it was not an important failure; the sun shone
As it had to on the white legs disappearing into the green
Water; and the expensive delicate ship that must have seen
Something amazing, a boy falling out of the sky,
had somewhere to get to and sailed calmly on.

Musée des Beaux Arts (1938) by Wystan Hugh Auden (Anglo-American poet, 1907-1973)

ψεύτικη πόλη

Ghost town Kolmanskop, Namibia / © National Geographic Society

Γεννήθηκα Πάσχα σε ψεύτικη πόλη
Στα δόντια της μαύρης σελήνης σκουριά
Φορούσαν ρεπούμπλικα χαφιέδες και φλώροι
Και βάζαν μπριολ στα μαλλιά

Στο σπίτι που μέναμε, τρία δωμάτια
Μου μάθαν τους νόμους χωρίς λογική
Να σβήνω τα φώτα, να διώχνω τους γύφτους
Να παίζει σιγά η μουσική

Τους φίλους που κέρδισα στη λάσπη τους χάνω
Τρελού φωτογράφου ρετούς στην καρδιά
Ο Φάνης κι ο Στέφανος γελούν και τα χάνω
Που σβήνουν χαμένοι σε ξένη αγκαλιά

Στην άκρη του δρόμου αστράφτουν τα φλίππερ
Βαθύζωνος ήχος κελλί μυστικό
Τα δόντια μου τρίζουν φοβίζουν τη νύχτα
Κοιμάμαι με φως ανοιχτό

Δεν ήθελα να 'χω τη σελήνη στο δέρμα
Ήθελα επίμονα να μείνω μικρός
Φοβόμουν τον θάνατο στα δόντια το κέρμα
Φυτό που λατρεύει το φως

Πάνος Θεοδωρίδης, Γενέθλια
Από τη συλλογή Ποιήματα που θα χαθούν στην ομίχλη (2001)

Feelings and words

Promise, Lauri Blank

I like not only to be loved, but also to be told that I am loved. I am not sure that you are of the same kind. But the realm of silence is large enough beyond the grave. This is the world of light and speech…
George Eliot, pseud. of Mary Ann Evans (1819–1880, English novelist)