Χριστούγεννα - μια γιορτή οικουμενική

 

Θλίβομαι όταν Χριστουγεννιάτικα ακούω "οπαδικά" κηρύγματα. "Εμείς που έχουμε τον Χριστό και ξεχωρίζουμε". Δεν χρησιμοποιούν ακριβώς αυτές τις λέξεις, αλλά αυτό είναι το ουσιαστικό νόημα. Η αυταρέσκεια ζει και βασιλεύει. Εξόχως λυπηρό!

Μια θρησκεία που θέλει να αγκαλιάσει την οικουμένη δεν μπορεί να έχει οπαδικό λόγο, γιατί έτσι αυτοκαταργεί τον οικουμενικό, παναθρώπινο χαρακτήρα της.

Φυσικά το ίδιο ακριβώς ισχύει και για οποιαδήποτε άλλη ιδεολογία που διατείνεται ότι αγωνίζεται για ισότητα, ελευθερία, αδελφοσύνη για όλον τον κόσμο. Όσο ο λόγος της είναι "οπαδικός" (εμείς οι καλοί και εσείς οι κακοί), αυτοδιαψεύδεται. 

Μια πραγματικά οικουμενική ιδεολογία έχει μεγάλη ανοιχτή αγκαλιά, όχι κλειστές γροθιές και έπαρση.

Καλά Χριστούγεννα!

Παραμονή Χριστουγέννων

 Νεάπολη Βοιών Λακωνίας, Παραμονή Χριστουγέννων 1955       

Το κύμα είχε κουκουλώσει μάντρες και φυτά, αυλές και ζωντανά. 

Όλοι έστρεφαν τα μάτια κατά τον Κάβο-Μαλιά από όπου θα ξεπρόβαλλε το πλοίο της γραμμής. Βράδιαζε… Στο σπίτι μας, που ευωδίαζε, η ατμόσφαιρα ήταν γιορτινή. Ευλογημένες ώρες. Συν τη χαρά ότι είχαμε κοντά τον πατέρα που -λόγω Χριστουγέννων- δεν ταξίδευε. 

Εκείνο το απόγευμα, ανήσυχος με τον καιρό, είχε στηθεί από νωρίς στο λιμάνι. Τα παιδιά είχαν τελειώσει με τα κάλαντα, ζεσταίνονταν, ξεκουράζονταν, μα ήταν ακόμη με τις εικόνες της ημέρας στα μάτια. 

Ο μόνος ήχος που ακουγόταν στη γειτονιά ήταν το χτύπημα του χαβανόχερου. Ήχος ασημένιος, χαρμόσυνος. Νύχτα προχωρημένη μας ξάφνιασε η σειρήνα του βαποριού. Σαν να αγκομαχούσε. Φαίνεται το καράβι προσπαθούσε να ποδίσει και δυσκολευόταν. 

Αργότερα ταραχτήκαμε όταν ακούσαμε την αγωνιώδη φωνή του πατέρα:

«Σπυριδούλα, άνοιξε! Ελάτε. Για το Θεό!»

Έβρεχε κρουνηδόν, η θάλασσα μούγκριζε και ο πατέρας βαστούσε από τους ώμους ένα νεαρό φοβισμένο αντρόγυνο. 

«Δεν υπήρχε ούτε τρύπα στο ξενοδοχείο. To αγκαζάρισαν οι Τσιριγώτες μέχρι να καλοσυνέψει…»

«Μαρία τ’ όνομα της κοπέλας, Τεοντόρ του άντρα. Ρουμάνοι. Καλαθάδες. Μόνο κάντε γρήγορα! Το κορίτσι όπου να ‘ναι γεννάει. Σπυριδούλα, ετοίμασε το κρεβάτι κι εσύ, μάνα, τα πρέποντα. Εγώ πάω για τη μαμή».

Στο κρεβάτι των γονιών μου γεννήθηκε το ξένο κοριτσάκι. Εύκολα σαν να το είχε η μάνα αγκαλιά και το απόθεσε στην ασφάλεια και στη ζέστα.

Όταν με άφησαν να τις δω, έλαμπε το μελαχρινό πρόσωπο της Μαρίας, ενώ το μωρό ήταν σαν ανθός. Ο άγνωστος πατέρας έκλαιγε ντροπαλά. 

Η γιαγιά έψαλε «Ευφραίνου, Βηθλεέμ, Ευφραθά…» κι εγώ, με μάτια λαμπερά κι ένα ακόμη πιο λαμπερό χαμόγελο, πήγα και ακούμπησα την κούκλα μου, τη Ρόζα, δίπλα στη μάνα που ψιθύριζε γλυκά στο νεογέννητο. 

© Χρήστος Μποκόρος

Μόλις ακούστηκαν οι καμπάνες της Άγια- Τριάδας είπα πως θα πετάξω εκεί ψηλά, στη λάμψη των αστεριών! Καλά Χριστούγεννα!!!   

Ελένη Σαραντίτη

Ο χορός των μπιζελιών

Ο καθένας θυμάται κάτι διαφορετικό από την αριστουργηματική Λιλιπούπολη. Η δική μου αδυναμία ήταν και παραμένει ο καταπληκτικός χορός των μπιζελιών. Από  κοντά βέβαια η τρυφερή Ροζαλία, η οικολογική Σιδερομάσα, και όλα τα υπόλοιπα απίθανα τραγούδια ...  

Ο χορός των μπιζελιών - YouTube

Η εκπομπή «Εδώ Λιλιπούπολη» μεταδιδόταν από το Τρίτο Πρόγραμμα της ΕΡΤ από τις 19 Δεκεμβρίου του 1977 μέχρι τις 6 Μαΐου του 1980.

Ροζαλία - YouTube

Μάσα Σιδερομάσα - YouTube

Πλήρης δίσκος - YouTube

Αφιέρωμα - YouTube

Ελιά και Αθήνα

 

Το μάζεμα των ελαιών - Θεόφιλος Χατζημιχαήλ (1933)

Ο μύθος για τον αγώνα Αθηνάς και Ποσειδώνα για την προστασία και την ονομασία της Αθήνας μάλλον είναι προελληνικός (πελασγικός). Βασιλιάς της Αθήνας ήταν ο Κέκροπας. Οι αντίπαλοι ανέβηκαν πάνω στο βράχο της Ακρόπολης, όπου ήρθαν και οι άλλοι δέκα θεοί από τον Όλυμπο για να κάνουν τον δικαστή στη διαφωνία των δυο θεών, ενώ ο Κέκροπας συμμετείχε ως μάρτυρας.

Πρώτος ήρθε ο Ποσειδώνας, στάθηκε στη μέση του βράχου και με την τρίαινα του έδωσε ένα δυνατό χτύπημα στο έδαφος. Αμέσως ξεπήδησε ένα κύμα αλμυρού νερού που σχημάτισε μια μικρή λίμνη που την ονόμασαν "Ερεχθηίδα θάλασσα".

Μετά ήρθε η σειρά της Αθηνάς να παρουσιάσει το δώρο της και φύτεψε μια ελιά πάνω στον βράχο, που ξεπετάχτηκε γεμάτη καρπό. Κατόπιν ο Δίας κήρυξε το τέλος του αγώνα και ζήτησε στους άλλους θεούς να κρίνουν σε ποιον από τους δυο θεούς να δοθεί η πόλη. Παράλληλα ζήτησαν και τη γνώμη του Κέκροπα. Αυτός έριξε μια ματιά γύρω, αλλά όπου να γύριζε, τα μάτια του αντίκριζαν αλμυρό νερό, τις θάλασσες που από παντού έζωναν τη χώρα. Το δέντρο όμως που χάρισε η Αθηνά, ήταν το πρώτο που φύτρωσε σε όλη τη χώρα και ήταν συνάμα για την πόλη η υπόσχεση για δόξα και ευτυχία. Γι' αυτό ο Κέκροπας θεώρησε πως το δώρο της Αθηνάς ήταν πιο χρήσιμο και έτσι της δόθηκε η κυριαρχία της πόλης. 

Για την αθηναϊκή προέλευση της ελιάς μιλούν ο Παυσανίας, ο Ηρόδοτος, ο Κλαύδιος Αιλιανός και ο Σοφοκλής.

Tribute to Yohsuke Kamide

 

Konnichiwa!

I am extremely honoured to participate in this memorial symposium together with such distinguished colleagues from Japan and from all over the world. The wide geographical spread of speakers demonstrates the international recognition of Kamide’s work and of his scientific and personal irradiance and heritage.

I am very moved and at the same time delighted to share my humble memories from Kamide sensei. Indeed I could talk for hours about my experience from meeting him and enjoying his mentorship, but I have to do this in ten minutes, which means that this is only a small selection of my memories.

My very first contact with Kamide sensei was back in 1994, when I was a post-doc at the Max Planck Institute in Germany. At that time, I was working on the dynamics of magnetospheric substorms, and I received a letter from Kamide sensei, who encouraged me to turn my attention to magnetic storm dynamics. Of course it was a surprise and a great joy to receive a communication from a living legend and I was very much influenced from this encouragement. This led to a series of very interesting and impactful studies, many of which were in collaboration with Kamide himself.

I then received an invitation to present my work at the 21st IUGG Assembly in Boulder, Colorado, in July 1995. This presentation marked my initiation in magnetic storm research. 

In the meanwhile I moved to Greece and in September 1997 Kamide sensei invited me to participate in the 4th International Conference on Substorms, which was held at Hamana Lake in March 1998. 

For me it was a great pleasure to come back to Japan, after my very first trip in 1990, when I had come to Hakone for the so-called ICS-0, namely the Chapman Conference on Magnetospheric Substorms. During that conference I also met in person, for the first time, Nishida sensei and Machida sensei. 

At ICS-4 Kamide san invited me to come to STELab as a visiting Associate Professor, which I gladly accepted. And so it came that I spend three months of 1998 in Toyokawa, a small town in the outskirts of Nagoya. 

During that stay, Kamide san was extremely helpful with all of my practical problems, including for example advice for train travels, or introduction to Japanese gastronomy, which was indeed very precious for a gaijin. In May 1998 we travelled together to Tokyo for the Japan Earth and Planetary Science Joint Meeting.

Travelling to Tokyo by Shinkansen in May 1998

In anticipation of the conference participation in the Japanese capital, I took the initiative and looked for rooms and found some in a hotel called Shinjuku Park Hotel. Kamide sensei was a bit sceptical about the hotel, as he had never heard about it, but nevertheless he let me make the booking despite him being skeptical. I think he did it just for the sake of encouraging the young European to explore Japan. This was one of his most important virtues: even when he was skeptical or even when he disagreed, he would encourage you to explore your ideas and try yourself. I believe that this is one of the highest qualities of mentoring, and Kamide sensei excelled in this … 

In April 1999 I had the pleasure of organizing the Brazil VI meeting in Athens, and welcome Kamide sensei in Greece ...

(from right to left) Kamide sensei in Athens, in April 1999, together with Bruce Tsurutani, Vytenis Vasyliunas, Walter Gonzalez, and myself.

From my talk at the Kamide Memorial Meeting, today

My last meeting with Kamide sensei, in his native Hokkaido, November 2017