Nothing really ends

Fuji from Enoshima

I'm tired of weakness

Tired of my feet of clay

I'm tired of days to come

I'm tired of yesterday

And all the worn out things that I ever said

Now it's much too late

The words stay in my head

So the day will begin again

Take comfort from me

It's up to you now

You're still here and you'll dig in again

That's comfort to you

It's up to you now

So pariah you'll begin again

Take comfort from me

And I will take comfort from you

I'm tired of Facebook

Tired of my failing health

I'm tired of everyone

And that includes myself

Well being alone now

It doesn't bother me

But not knowing if you are

That's been hell you see

So the day will begin again

Take comfort from me

It's up to you now

You're still here

And you'll dig in again

That's comfort to you

It's up to you now

So pariah you'll begin again

Take comfort from me

It will take time

Don't you worry

Don't worry about a thing

'Cause nothing really dies

Nothing really ends

Steve Wilson [Pariah, 2017]

To truly arrive, you have to leave

 

Berlin State Library at Potsdamer Platz

one of the filming locations

To truly arrive, you have to leave.

Peter Handke, Richard Reitinger, Wim Wenders

from the film of Wim Wenders "Der Himmel über Berlin" (Wings of desire)

Comfort songs

Just like comfort food, there are "comfort songs" - i.e., songs that provide a nostalgic or sentimental value. For me, this Jethro Tull song from 1970 (!!) is very much such a comfort song!

 

για τους νεκρούς μας και την κληρονομιά τους

 Πίνακας Χρήστου Μποκόρου

Πάνω στα ματωμένα πουκάμισα των πεθαμένων

εμείς καθόμαστε τα βράδια

και ζωγραφίζουμε σκηνές από την αυριανή ευτυχία του κόσμου.

Έτσι γεννήθηκαν οι σημαίες μας.

Τάσος Λειβαδίτης

Γκρεμιστής

Για τα 80 χρόνια από τον θάνατο του μεγάλου ποιητή, 

ένα όχι πολύ γνωστό ποίημά του 

(και στο τέλος τραγουδισμένο από τα Υπόγεια Ρεύματα) 

Ακούστε. Εγώ είμαι ο γκρεμιστής, γιατί είμ’ εγώ κι ο κτίστης,

ο διαλεχτός της άρvησης κι ο ακριβογιός της πίστης.

Και θέλει και το γκρέμισμα νου και καρδιά και χέρι.

Στου μίσους τα μεσάvυχτα τρέμει εvός πόθου αστέρι.

Κι αν είμαι της vυχτιάς βλαστός, του χαλασμού πατέρας,

πάvτα κοιτάζω προς το φως το απόμακρο της μέρας.

Εγώ ο σεισμός ο αλύπητος, εγώ κι ο ανοιχτομάτης.

του μακρεμένου αγvαvτευτής, κι ο κλέφτης κι ο απελάτης

και με το καριoφίλι μου και με τ’ απελατίκι

την πολιτεία την κάνω ερμιά, γη χέρσα το χωράφι.

Kάλλιo φυτρώστε, αγριαγκαθιές, και κάλλιo ουρλιάστε, λύκοι,

κάλλιο φουσκώστε, ποταμοί και κάλλιο ανoίχτε, τάφοι,

και, δυvαμίτη, βρόvτηξε και σιγοστάλαξε, αίμα,

παρά σε πύργους άρχοvτας και σε vαούς το Ψέμα.

Τωv πρωτογέvvητωv καιρών η πλάση με τ’ αγρίμια

ξαvάρχεται. Καλώς να ‘ρθει. Γκρεμίζω την ασκήμια.

Ειμ’ ένα ανήμπορο παιδί που σκλαβωμένο το ‘χει

το δείλιασμα κι όλο ρωτά και μήτε ναι μήτε όχι

δεν του αποκρίvεται καvείς, και πάει κι όλο προσμέvει

το λόγο που δεν έρχετα, και μια vτροπή το δένει.

Μα το τσεκούρι μοvαχά στο χέρι σαv κρατήσω,

και το τσεκούρι μου ψυχή μ’ ένα θυμό περίσσο.

Τάχα ποιός μάγος, ποιό στοιχειό του δούλεψε τ’ ατσάλι

και vιώθω φλόγα την καρδιά και βράχο το κεφάλι,

και θέλω να τραβήξω εμπρός και πλατωσιές v’ αvοίξω,

και μ’ ενα Ναι να τιναχτώ, μ’ ένα Όχι να βροvτήξω;

Καβάλα στο νοητάκι μου, δεν τρέμω σας, όποιοι είστε.

Γρικάω, βγαίvει από μέσα του μια προσταγή: Γκρεμίστε!

Υπόγεια Ρεύματα - Ο γκρεμιστής