Escher Strange Loops

Ascending and descending, M.C. Escher 1960

39 years from the death of Maurits Cornelis Escher (17 June 1898 – 27 March 1972)
The “Strange Loop” phenomenon occurs whenever, by moving upwards (or downwards) through the levels of some hierarchical system, we unexpectedly find ourselves right back where we started… Sometimes I use the term Tangled Hierarchy to describe a system in which a Strange Loop occurs…
To my mind, the most beautiful and powerful visual realizations of this notion of Strange Loops exist in the work of the Dutch graphic artist M.C. Escher, who lived from 1902 to 1972. Escher was the creator of some of the most intellectually stimulating drawings of all time. Many of them have their origin in paradox, illusion, or double-meaning. Mathematicians were among the first admirers of Escher’s drawings, and this is understandable because they often are based on mathematical principles of symmetry or patterns …
But there is much more to a typical Escher drawing than just symmetry or pattern: there is often an underlying idea, realized in artistic form. And in particular, the Strange Loop is one of the most recurrent themes in Escher’s work …
Escher realized Strange Loops in several different ways, and they can be arranged according to the tightness of the loop. The lithograph Ascending and Descending, in which monks trudge forever in loops, is the loosest version, since it involves so many steps before the starting point is regained. A tighter loop is contained in Waterfall, which involves only six discrete steps...

Douglas R. Hofstadter [Gödel, Escher, Bach: An eternal golden braid. A metaphorical fugue on minds and machines in the spirit of Lewis Carroll, 1979]

Waterfall, M.C. Escher 1961

Ήταν ωραίο το Σούνιο

The Temple at Sounion

Ήταν ωραίο το Σούνιο τη μέρα εκείνη του Ευαγγελισμού.
πάλι με την άνοιξη.
Λιγοστά πράσινα φύλλα γύρω στις σκουριασμένες πέτρες
το κόκκινο χώμα και οι ασπάλαθοι
δείχνοντας έτοιμα τα μεγάλα τους βελόνια
και τους κίτρινους ανθούς.
Απόμερα οι αρχαίες κολόνες, χορδές μιας άρπας που αντηχούν
ακόμη...
Γαλήνη
-Τι μπορεί να μου θύμισε τον Αρδιαίο εκείνον;
Μια λέξη στον Πλάτωνα θαρρώ, χαμένη στου μυαλού
τ' αυλάκια.
τ' όνομα του κίτρινου θάμνου
δεν άλλαξε από κείνους τους καιρούς.
Το βράδυ βρήκα την περικοπή:
"τον έδεσαν χειροπόδαρα" μας λέει
"τον έριξαν χάμω και τον έγδαραν
τον έσυραν παράμερα τον καταξέσκισαν
απάνω στους αγκαθερούς ασπάλαθους
και πήγαν και τον πέταξαν στον Τάρταρο κουρέλι".
Έτσι στον κάτω κόσμο πλέρωνε τα κρίματά του
Ο Παμφύλιος ο Αρδιαίος ο πανάθλιος Τύραννος
31 του Μάρτη 1971 

 
Γιώργος Σεφέρης [Επί ασπαλάθων]

Είναι το τελευταίο ποίημα του Σεφέρη και δημοσιεύτηκε στο Βήμα στις 23 Σεπτεμβρίου 1971, τρεις μέρες μετά τον θάνατo του ποιητή. Το ποίημα βασίζεται σε μια περικοπή του Πλάτωνα (Πολιτεία 614 κ.ε.) που αναφέρεται στη μεταθανάτια τιμωρία των αδίκων και ιδιαίτερα του Αρδιαίου. Ο Αρδιαίος, τύραννος σε μια πόλη, είχε σκοτώσει τον πατέρα του και τον μεγαλύτερό του αδερφό. Γι' αυτό και η τιμωρία του, καθώς και των άλλων τυράννων, στον άλλο κόσμο στάθηκε φοβερή. Όταν εξέτισαν την καθιερωμένη ποινή που επιβαλλόταν στους αδίκους και ετοιμάζονταν να βγουν στο φως, το στόμιο δεν τους δεχόταν αλλά έβγαζε ένα μουγκρητό. "Την ίδια ώρα άντρες άγριοι και όλο φωτιά που βρίσκονταν εκεί και ήξεραν τι σημαίνει αυτό το μουγκρητό, τον Αρδιαίο και μερικούς άλλους αφού τους έδεσαν τα χέρια και τα πόδια και το κεφάλι, αφού τους έριξαν κάτω και τους έγδαραν, άρχισαν να τους σέρνουν έξω από το δρόμο και να τους ξεσκίζουν επάνω στ' ασπαλάθια και σε όλους όσοι περνούσαν από εκεί εξηγούσαν τις αιτίες που τα παθαίνουν αυτά και έλεγαν πως τους πηγαίνουν να τους ρίξουν στα Τάρταρα". (Πλ. Πολιτεία 616).

Looking at a Hokusai picture

Take a minute and look carefully at the picture immediately below. Then scroll down past the picture to read the rest of this article.

 

The Great Wave off Kanagawa, Hokusai's most famous print

What do you notice first? If you're from a Western culture, it's almost undoubtedly the overwhelmingly large wave on the left. That's because we Westerners read, and visually scan, from left to right. When looking at a printed page, painting, or computer screen our eyes automatically seek out the upper left corner.  

But Hokusai was a great Japanese artist. The Japanese people (and folks from many other Eastern and  Mid-Eastern cultures) visually scan, read, and write from right to left. You cannot, therefore, truly understand Hokusai's "Great Wave" painting unless you view it from his perspective; that is, from right to left.

Try this: view the reversed image. Then read the rest of this article.

 

I'm betting a whole new world was revealed! Why? Your initial focus was no longer on the overwhelming wave. Instead, your automatic visual scanning habits focused you first on the struggling boatmen and their descent into the wave as it begins to tumble over them.

As Matthi Forrer, Curator of the Japanese Department at the National Museum of Ethnology, Leiden, has written, "Hokusai's 'Great Wave' was designed to tumble into the viewer's face." Viewing it reverse, you may experience a markedly different sense of movement, and find your emotional reaction affected so that you're much more caught up in the plight of the fishermen. Mount Fuji may also become more visible to you in the center background (this print is part of Hokusai's famous "36 Views of Mount Fuji" series).

As this small experiment viscerally demonstrates, the manner in which your intended audience members visually scan the screen strongly influences their ability to "take in" - and even emotionally respond to! - your instructional content and navigational aids. Try never to lose sight of this fact!

Loretta Weiss-Morris [What You See Depends On Where You're From]

(Not) Meeting the Other

© Enki Bilal

Είναι η πρώτη φορά που συναντώ κάποιον ο οποίος ψάχνει τους ανθρώπους και βλέπει πέρα από τα φαινόμενα … Δεν βλέπουμε ποτέ πέρα από τις βεβαιότητές μας και, το σοβαρότερο, έχουμε παραιτηθεί από την ιδέα της συνάντησης, συναντάμε μόνο τον εαυτό μας χωρίς να τον αναγνωρίζουμε μέσα σ’ αυτούς τους αμετακίνητους καθρέφτες. Αν το αντιλαμβανόμαστε, αν συνειδητοποιούσαμε το γεγονός ότι μόνο τον εαυτό μας βλέπουμε στον άλλον, ότι είμαστε ολομόναχοι καταμεσής στην έρημο, θα τρελαινόμασταν.

Muriel Barbery [Η κομψότητα του σκαντζόχοιρου, 2006]

Cherry Blossoms

Cherry trees in Nagoya Castle, Spring 1998 / © I.A. Daglis

How many, many things
They call to mind
These cherry-blossoms!

Matsuo Bashō [1644–1694, Japanese poet]