The Massacre of the Acqui Division

Italian soldiers taken prisoner by Germans

The Massacre of the Acqui Division, also known as the Cephalonia Massacre, was the mass execution of the men of the Italian 33rd Acqui Infantry Division by the Germans on the island of Cephalonia, Greece, in September 1943, following the Italian armistice during the Second World War. About 5000 soldiers were massacred and others drowned or were otherwise murdered. The massacre provided the historical background to the novel Captain Corelli’s Mandolin, which later became a Hollywood film. It was one of the largest prisoner of war massacres of the war, along with the Katyn massacre of 22,000 Poles by (then) German ally Soviets, and one of the largest-scale German atrocities to be committed not by the Waffen-SS but by Wehrmacht troops (specifically, the 1. Gebirgs-Division, an elite formation of the Wehrmacht). The massacre started on 21 September 1943, and lasted for one week. 

The subject of the massacre was largely ignored in Italy by the press and the educational system until 1980, when the Italian President Sandro Pertini, a former partisan, unveiled the memorial in Cephalonia.

Being below average ...

The first thing I would point out is this: to come to Caltech is an advantage in certain ways, and in other ways a disadvantage ... But there is also a certain disadvantage: because Caltech has such a good reputation, almost everybody who’s the first or second in his high school class applies here. There are lots of high schools, and all the very best men apply. Now, we have tried to figure out a system of selection, with all kinds of tests, so that we get the best of the best. And so you guys have been very carefully picked out from all these schools to come here. But we're still working on it, because we’ve found a very serious problem: no matter how carefully we select the men, no matter how patiently we make the analysis, when they get here something happens: it always turns our that approximately half of them are below average! 

Of course you laugh at this because it’s self-evident to the rational mind, but not to the emotional mind—the emotional mind can’t laugh at this. When you’ve lived all the time as number one or number two (or even possibly number three) in high school science, and when you know that everybody who’s below average in the science courses where you came from is a complete idiot, and now you suddenly discover that you are below average — and half of you guys are — it's a terrible blow, because you imagine that it means you're as dumb as those guys used to be in high school, relatively. 

That's the great disadvantage of Caltech: that this psychological blow is so difficult to take. Of course, I’m not a psychologist; I'm imagining all this. I don't know how it would really be, of course! The question is what to do if you find you're below average. There are two possibilities. In the first place, you could find that it’s so difficult and annoying that you have to get out—that’s an emotional problem. You can apply your rational mind to that and point out to yourself what I just pointed out to you: that half of the guys in this place are going to be below average, even though they’re all tops, so it doesn’t mean anything. You see, if you can stick out that nonsense, that funny feeling, for four years, then you’ll go out into the world again, and you’ll discover that the world is just like it used to be—that when, for example, you get a job somewhere, you'll find you're Number One Man again, and you'll get the great pleasure of being the expert they all come running to in this particular plant whenever they can't figure out how to convert inches to centimeters! It's true: the men who go out into industry, or go to a small school that doesn’t have an excellent reputation in physics, even if they’ve been in the bottom third, the bottom fifth, the bottom tenth of the class—if they don’t try to drive themselves (and I'll explain that in a minute), then they'll find themselves very much in demand, that what they learned here is very useful, and they’re back where they were before: happy, Number One.

Richard D. Feynman [Tips on Physics, 2013]

αθόρυβα

Paris, 1986 / © I.A. Daglis

Ου γαρ ιδιολογίας και κενής δόξης ο βίος ημών έχει χρείαν αλλά του αθορύβως ημάς ζην.

Επίκουρος

Κωστή Μοσκώφ μνημόσυνο

Για τα 15 χρόνια από τον θάνατό του

...Αλλά έχω δημιουργήσει κι αλλού πάλι καταστάσεις τέτοιες κι αισθάνομαι δεν αισθάνομαι πολίτης του κόσμου, αισθάνομαι Έλληνας βέβαια και Ρωμιός, και μάλιστα με την ιδιαιτερότητα του Θεσσαλονικιού που είμαι, αλλά αισθάνομαι ότι αυτό που είχα στην Ελλάδα το δημιουργώ μέσα από ανθρώπινες σχέσεις και σε άλλα μέρη και το επεκτείνω. Και αυτό έχει μια ομορφιά! Δηλαδή, φτιάχνεις τη ζωή σου με μεγαλύτερη ποικιλία, με περισσότερες εκφορές. Τα ίδια πράγματα με πιο πολλές γλώσσες, με διαφορετικά ημιτόνια κάθε φορά. Θα έλεγα ότι λίγο-πολύ είμαι πεισματάρης. Ό,τι ήθελα στη ζωή μου το απέκτησα. Εκείνο βέβαια που πάντα θέλω πιο πολύ και είναι πράγμα που ίσως κανένας δεν μπορεί να τ' αποκτήσει είναι, ακόμα πιο πολλή αγάπη, ακόμα πιο πολύ έρωτα. Και να παίρνω και να δίνω. Αυτό είναι ένα αλισβερίσι, όπως ξέρεις. Δηλαδή, θέλω το Θεό τον ίδιο, να αγαπήσω το Θεό τον ίδιο - να στο πω έτσι με λόγο θρησκευτικό -και αγαπάω τους αγγέλους του. Κι όχι τον ίδιο. Δεν μου δίνεται ο ίδιος ο Θεός, μου δίνονται οι προφήτες, οι αγγέλοι του. Ε, είναι ένας πλούτος, ίσως, να αισθάνεσαι αυτήν την έλλειψη. Μπορώ να την αισθάνομαι αυτήν την έλλειψη από τη συνείδησή της. Αλλά είναι και μια φτώχεια. Δηλαδή νοιώθω ανικανοποίητος. Ικανοποιημένος για πολλά, ανικανοποίητος για όλο και περισσότερα. Πάντα υπάρχει περιθώριο, βεβαίως, να καλυφθεί. Πάντα υπάρχει περιθώριο! Και ξέρεις, μεγαλώνοντας κανένας καταλαβαίνει πιο πολύ. Μπορεί βιολογικά να γερνάει, στα 57, αν μπορείς να πεις ότι γερνάει. Ήδη, δεν είσαι βέβαια 30 χρονών, είσαι, είμαι δηλαδή, στα 57. Αλλά απ' την άλλη μεριά καταλαβαίνω πολύ περισσότερα πράγματα, έχω ζήσει πολύ περισσότερα πράγματα. Ξέρεις, έχω ζήσει πιο πολύ, και έχω εκτιμήσει τη στιγμή της αποτυχίας του ανθρώπου. Εντάξει οι στιγμές της επιτυχίας. Μιλήσαμε γι' αυτές. Και είναι έκδηλες όταν υπάρχουν. Αλλά να μάθεις να βλέπεις το μεγαλείο του ανθρώπου όταν αποτυχαίνει στην προσπάθειά του να φτιάξει τον κόσμο καλύτερο και τον εαυτό του καλύτερο, ε, νομίζω και αυτό είναι σημαντικό. Κι αυτό το 'χω μάθει μέσα από πολλά πράγματα. Είχα μεγάλους έρωτες και έχω. Αλλά κάποια στιγμή νοιώθω ότι οι έρωτες αυτοί έχουν πολύ άγρια όρια προς εμένα. Ίσως ακριβώς ζητάω τους δύσκολους έρωτες, ζητάω τις δύσκολες σχέσεις. Θα έλεγα ότι δεν υπάρχουν τα όρια του έρωτα και της ιστορίας σ' ανθρώπους που δεν το συνειδητοποιούνε και σ' ανθρώπους που συνειδητοποιούνε. Ίσως εγώ το έχω συνειδητοποιήσει ότι είναι άγρια αυτά τα όρια.
Το ταξίδι μετράει βεβαίως. Η ιστορία μας και η ζωή μας όλη συμπυκνώνεται πάνω σ' αυτό το έπος της Οδύσσειας. Έτσι δεν είναι; Είναι αυτό το ταξίδι για το οποίο λέει κι ο Καβάφης αρκετά χρόνια μετά από τον Όμηρο. Αυτό μετράει. Δηλαδή είμαι πεισματάρης, επαναλαμβάνω πάλι και πάλι. Κι όταν βάλω κάποιο στόχο θα τον πετύχω, ή τουλάχιστον θα φάω το κεφάλι μου, θα προσπαθήσω όμως να τον πετύχω...
Ξέρεις, έχω γνωρίσει τελευταία περιπτώσεις ανθρώπων με μεγάλα προβλήματα, οι οποίοι πήγανε σε γιατρούς, πήγαν από δω, πήγαν από κει, γιατρεύτηκαν λέγεται ψυχικά, αλλά δεν νομίζω ότι αυτή η γιατρειά είναι μια πραγματική γιατρειά. Χρειάζεται αυτή η ανάγκη του να φτιάξεις κάτι άλλο, έστω κι αν αυτή η ανάγκη σε κάνει όχι ευτυχισμένο αλλά δυστυχισμένο. Γιατί μια ευτυχία αλλιώτικη είναι μια ευτυχία του ύπνου και της ανυπαρξίας, ενώ το άλλο είναι η ύπαρξη με τις δυσκολίες της, τις στιγμές αυτές που η παράδοσή μας ονομάζει πολύ ωραία "σταυραναστάσιμες", με το σταυρό της κάθε μέρας και την Ανάσταση, που είναι μία βέβαια μέρα της εβδομάδας ή μία μέρα του χρόνου, η Λαμπρή του Πάσχα, αλλά είναι η καθοριστική μέρα, είναι το κέντρο του κόσμου. Αυτό κάπου βρίσκεται και στην αρχαία τραγωδία. Αλλά ακόμα πιο πολύ βρίσκεται στην καινούρια τραγωδία που είναι η Ορθοδοξία μας. Κατά κάποιον τρόπο είναι κι αυτή μια τραγωδία. Επικαθορίζονται όλα από τη στιγμή της νίκης του ανθρώπου. Και γι' αυτήν πολεμάμε, αλλά και για την άλλη μεριά. Και για να κατανοήσουμε το μεγαλείο της μη νίκης. Της αποτυχίας μας. Όταν δεν είναι δυνατή η επιτυχία.

Κωστής Μοσκώφ [Στα Όρια του Έρωτα και της Ιστορίας, 1997]

Στον Ασωπό

Πριν από 70 χρόνια, αργά το απόγευμα της 20ης Ιουνίου 1943, 6 Άγγλοι ειδικοί σαμποτέρ με τη βοήθεια χωρικών κατέβηκαν με σχοινιά μέσα στο απροσπέλαστο φαράγγι του Ασωπού και ανατίναξαν τη μικρή γέφυρα (μήκος 30 μέτρων). Σε λίγες ώρες τα ξημερώματα της 21ης Ιουνίου η επιχείρηση Ασωπός που προετοιμάζονταν από τις αρχές του έτους, θα τελειώσει με επιτυχία.