ὁ Φαρισαῖος σταθεὶς πρὸς ἑαυτὸν ταῦτα προσηύχετο· ὁ Θεός, εὐχαριστῶ σοι ὅτι οὐκ εἰμὶ ὥσπερ οἱ λοιποὶ τῶν ἀνθρώπων, ἅρπαγες, ἄδικοι, μοιχοί, ἢ καὶ ὡς οὗτος ὁ τελώνης· νηστεύω δὶς τοῦ σαββάτου, ἀποδεκατῶ πάντα ὅσα κτῶμαι.
Η μέρα της αυταρέσκειας και της ταπείνωσης. Στην εποχή μας η ταπείνωση έχει αρνητική χροιά, ενώ η αυταρέσκεια περισσεύει – σε όλα τα πεδία και σε όλους τους χώρους. Η αυταρέσκεια μάς τυφλώνει και εξαφανίζει την ανεκτικότητα και την ενσυναίσθηση.
Μην με παρεξηγείτε: δεν αναφέρομαι στην αυτοπεποίθηση, που είναι απαραίτητη για να πατάμε σταθερά στη γη και να είμαστε χρήσιμοι στους ανθρώπους γύρω μας.
Η αυταρέσκεια (και αλαζονεία) δεν είναι η δημιουργική αυτοπεποίθηση - είναι η πεποίθηση ότι είμαστε οι μόνοι σωστοί, «ημίθεοι και βάλε», και ότι ο Άλλος, ειδικά αν τα χνώτα του δεν μας ταιριάζουν, είναι «αμαρτωλός», «αμαρτωλός τελώνης», «αγράμματος», «αχάριστος προς την αφεντιά μας», «δεξιός», «αριστερός», «κομμουνιστής», «φασίστας», «αναρχικός» (όλα με εξόχως υποτιμητική χροιά), και σε κάθε περίπτωση ανάξιος λόγου, προσοχής και συνάντησης.
No comments:
Post a Comment